ZAJĘCIA ROZWIJAJĄCE ZAINTERESOWANIA


22-12-2020

Zajęcia artystyczne nr 9 „Bombka”

Święta Bożego Narodzenia zbliżają się już coraz większymi  krokami. To najwyższy czas, by rozpocząć przygotowania świątecznych ozdób świątecznych. Dzięki nim nasza choinka będzie wyglądać niepowtarzalnie. Propozycja na dzisiejsze zajęcia to bombka z filigranową koroneczką. Zestaw własnoręcznie przygotowanych przez Was bombek, może również posłużyć jako doskonały bożonarodzeniowy prezent dla bliskiej osoby.

Potrzebne będą: tektura np. z kartonowego pudła, papierowe serwetki pod filiżankę 11 cm, klej, nożyczki, dziurkacz, nitka, wstążka lub ozdobny sznurek, szklanka i ołówek.

  • Na tekturze odrysowujemy od szklanki kółko i wycinamy je.
  • Niewielki fragment tekturowego kółka smarujemy klejem.
  • Na posmarowane klejem miejsce przyklejamy papierową serwetkę, odwracamy kółko i obcinamy nadmiar serwetki. Na naszą bombkę zamiast papierowej serwetki możemy również nakleić fragment koronki
  • Serwetkę przyklejamy również z drugiej strony bombki.
  • Dziurkaczem robimy otwór przez który przewlekamy wstążkę lub ozdobny sznurek.

BOMBKA GOTOWA!!!

Przygotowanie: Jolanta Rus, Sławomir Jabczyk, Maria Bzdyl


21-12-2020

Zajęcia plastyczne nr 9 „Śnieżne domki”

Materiały potrzebne na zajęcia:
Klej,
Nożyczki,
Kartka z bloku technicznego,
Kolorowe karteczki mogą być z gazet,
Biała farba lub kredka .

Wykonanie: według własnego pomysłu lub wzoru na obrazku.

Zapraszamy serdecznie na zajęcia Koła Plastycznego!

Panie:  Katarzyna Szymczak i Dorota Brożek


Koło Teatralne nr 9

Jasełka

Witajcie Nasi Drodzy Aktywni Uczestnicy Koła Teatralnego! Święta, święta, święta! A jak święta to też jasełka. Na pewno każdy z Was choć raz w życiu brał udział w przedstawieniu Bożonarodzeniowym. Jeżeli nie, to jeszcze wszystko możliwe! A pamiętacie nasze jasełka z ubiegłego roku?

I oślicę Lunę, którą co prawda mrówka nie niosła, ale za to zjadła nasze sianko? Obżarciuch!

To były miłe chwile. Może w przyszłym Roku uda nam się znów zorganizować tak wspaniałe przedstawienie Bożonarodzeniowe.

Tak w ogóle to nie wiem, czy wiecie, ale za twórcę przedstawień Bożonarodzeniowych uważany jest św. Franciszek z Asyżu. To on 24 grudnia 1223 roku w Greccio zorganizował pierwszą w świecie żywą szopkę Bożonarodzeniową. Przedstawiała ona wnętrze stajenki Betlejemskiej w naturalnej skali, wraz z osobami i żywymi zwierzętami. Św. Franciszek pragnął w ten sposób przybliżyć prostym ludziom tajemnicę zbawienia. Kiedy św. Franciszek zmarł, jego zakon kontynuował zwyczaj budowania szopek. Z czasem ich tradycja budowania rozpowszechniła się w całej Europie. Do Polski, natomiast, zwyczaj ten przywędrował na przełomie XIV i XV wieku i stał się zbieżny z kolędowaniem. Treścią przedstawień jest historia narodzenia Jezusa Chrystusa w Betlejem i spisku Heroda. Sama nazwa wywodzi się od staropolskiego słowa „jasło” oznaczającego „żłób”. Do największych ulicznych jasełek na świecie zaliczany jest „Orszak Trzech Króli”.

Zadanie: W chwili wolnej obejrzyjcie proszę jasełka. Poniżej znajduje się propozycja z której możecie skorzystać.

W oktawie Świąt Bożego Narodzenia życzymy Wam raz jeszcze miłości i radości. Niech spełnią się Wasze nadzieje!

Powodzenia!

Pani Magda Czechowicz i pani Ania Roguska

Źródła: https://pl.aleteia.org/2016/12/17/jak-sw-franciszek-zrewolucjonizowal-jaselka/


18-12-2020

Qlturka 8

Polskie zwyczaje świąteczne

Boże Narodzenie to ważne i obchodzone w wyjątkowy sposób święto religijne w Polsce. Jego tradycje ukształtowały się na przestrzeni wieków, dlatego warto je pielęgnować. W dobrym przeżyciu Bożego Narodzenia pomaga świadome pielęgnowanie tradycyjnych zwyczajów świątecznych.

W Wigilię domownicy ozdabiają choinkę oraz przygotowują się do kolacji. Zgodnie z postanowieniami II Soboru Watykańskiego Wigilijna wieczerza odbywa się po zapadnięciu zmroku i pojawieniu się na niebie “pierwszej gwiazdki”, która nawiązuje do Gwiazdy Betlejemskiej zwiastującej narodziny Jezusa. Wieczerza rozpoczyna się od modlitwy, często też od czytania fragmentu Ewangelii. Następnie domownicy łamią się opłatkiem i składają sobie życzenia. Po tym można przystąpić do spożywania kolacji.

Najwięcej zwyczajów związanych jest z samą Wigilią. Poza wyczekiwaniem na pierwszą gwiazdkę wśród bożonarodzeniowych tradycji wymienia się:

  • Sianko pod obrusem – zwyczaj wywodzi się z czasów pogańskich. Jak nakazuje tradycja, siano symbolizuje narodzenie Jezusa w ubóstwie.
  • Opłatek – gest przełamania opłatka symbolizuje wzajemne poświęcenie się jednych dla drugich i chęć dzielenia się z bliskimi sukcesami. Dzielenie się opłatkiem ma zbliżać i łączyć ludzi.
  • Dodatkowe nakrycie – jest ono symbolicznie przeznaczone dla niezapowiedzianego gościa, ale też jest symbolem pamięci o naszych nieobecnych lub zmarłych bliskich.
  • Świeca bożonarodzeniowa – światło świecy ma być znakiem zaproszenia do rodziny Marii i Józefa, aby mały Jezus narodził się w każdym domu.
  • Choinka – jest symbolem chrześcijańskim, który ma przypominać Adama i Ewę oraz upadek i odkupienie rodzaju ludzkiego. Składanie prezentów pod choinką, ma oznaczać naśladowanie dobroci.
  • Wspólna modlitwa – kolację wigilijną, która w polskiej tradycji jest postna, rozpoczyna modlitwa i czytanie fragmentu Ewangelii wg św. Mateusza lub Łukasza, dotyczącego narodzin Jezusa.
  • Wspólne kolędowanie – radosne śpiewy, w które zaangażowani są wszyscy uczestnicy wieczerzy wigilijnej.
  • Szopka – zwyczaj ustawiania z figurek sceny Bożego Narodzenia zwanej „szopką”, lub chociaż samego żłobka z sianem i leżącą w nim figurką Dzieciątka, sięga XIII wieku. Pozwala wyobrazić sobie miejsce narodzenia Jezusa.
  • Potrawy – w zależności od regionu i tradycji rodzinnych, zestaw wigilijnych potraw jest różny, ale zwyczajowo na stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być dwanaście. Spróbowanie każdej ma zapewnić szczęście przez cały rok. Najpopularniejsze polskie potrawy to czerwony barszcz z uszkami, zupa grzybowa, karp (ryba) pod różnymi postaciami, kutia, pierogi z kapustą i grzybami, kulebiak, kompot z suszonych owoców.

Wigilijny wieczór kończy się odprawianą o północy pasterką. Według tradycji jest to msza upamiętniająca przybycie do Betlejem pasterzy, którzy jako pierwsi oddali hołd nowonarodzonemu Chrystusowi.

25 grudnia wypada Boże Narodzenie, a 26 grudnia obchodzimy drugi dzień świąt uznany na pamiątkę św. Szczepana – pierwszego męczennika za wiarę chrześcijańską. Te dni przeznaczone są na odpoczynek, kolędowanie i spotkania rodzinne.

Poniżej znajdziecie informacje o dawnych tradycjach związanych z poszczególnymi obszarami Polski.

  • Podlasie

Na Podlasiu bożonarodzeniowe obrzędy przebiegały wyjątkowo z uwagi na przenikanie się kultury katolickiej oraz prawosławnej. Adwent to okres postny, pozbawiony hucznych zabaw, przeznaczony raczej dla refleksji. Na roratach charakterystyczne było granie na ligawkach – specjalnych, niezwykle donośnych trąbkach. Używa się ich również o zmierzchu. Zwyczaj ten utrzymuje się do dnia dzisiejszego. W pierwszy weekend grudnia organizowana jest impreza na skalę europejską. Przed rozpoczęciem świętowania istotne było dokładne sprzątanie oraz dekorowanie domostwa wiecznie zielonymi gałązkami iglaków wtykanymi za obrazy i inne dekoracje domowe.

Stół do kolacji wigilijnej nakrywało się białym obrusem, a pod nim umieszczało się nieco siana. Na wieczerzę składały się postne dania takie jak: barszcz, prażony groch, bób, ziemniaki, gotowane lub smażone ryby, solony śledź, grzyby, kompot z gruszek bądź jabłek oraz legumina z owsa. Typowa była także kutia – poza kulinarnym przeznaczeniem, potrawa ta „służyła” również do zapewnienia sobie pomyślności (poprzez podrzucanie do sufitu przy pomocy łyżki). Po wieczerzy zostawiało się na stole potrawy, by zmarli przodkowie również mogli ich skosztować.

  • Podhale

Zarówno w Wigilię jak i w dzień Bożego Narodzenia zapraszano do świętowania zmarłych. Czyniono to poprzez otwarcie drzwi, czy zapalanie świecy – drogowskazu w oknie. Podczas wieczerzy wigilijnej na stole stawiano dodatkowe nakrycie – specjalnie dla dusz przodków. Potrawy goszczące na stole były postne, jednak nie jadano ryb (ani niczego, co pochodziłoby z wody). Sięgano głównie po warzywa, grzyby, orzechy oraz inne zebrane w lesie składniki a także płody rolne. Nie mogło zabraknąć też chleba. Dawniej wierzono też, że całą wieczerzę należy zjeść jedną łyżką, uważając, by nie wypuścić jej z dłoni (co miało zwiastować śmierć). Po wieczerzy w gospodarstwach rolnych karmiono bydło jedną łyżką każdej wigilijnej potrawy, chlebem oraz opłatkiem. Wierzono, iż zwierzęta po spożyciu takiego jadła będą mówiły ludzkim głosem.

  • Małopolska

Przygotowaniem do świąt w Małopolsce był post – dawniej praktykowano go nie tylko w Wigilię, ale przez cały okres adwentu. Takie umartwianie się miało gwarantować radosne święta. Małopolska wieczerza wigilijna, podobnie jak w innych regionach, była postna. Nie oznacza to jednak, że brakowało potraw. Zanim jednak można było zasiąść do stołu, odczytywano fragment Ewangelii oraz dzielono się opłatkiem. Rozdawano je wszystkim członkom rodziny, a po wieczerzy – zanoszono nawet zwierzętom gospodarskim. Puste nakrycie na stole było przeznaczone dla dusz przodków. Dodatkowo gospodarz nakładał na talerz po jednej łyżce z każdej potrawy.

W regionie dużą wagę przywiązywano do świątecznego przystrajania pomieszczeń. Na wsiach stawiano w kącie snop zboża (co najmniej jeden), a wiązki słomy zatykano za obrazy czy meble. Ze słomy robiono również ozdoby, którymi przystrajano sad (wierzchołek jodły, świerka bądź sosny. Na wejściu do domu zawieszano również kuliste kulki z opłatków, przygotowane specjalnie dla Dzieciątka Jezus. Opłatek miał odpędzać złe moce oraz gwarantować pomyślność i dobrobyt. A w mieście? Do dzisiaj kultywowana jest tradycja świątecznych jarmarków oraz budowy szopek krakowskich. Od ponad 60 lat pierwszy czwartek grudnia to czas, w którym na krakowskim Rynku Głównym można podziwiać konkursowe dzieła rzemieślników, jak i twórców – amatorów. Targi Bożonarodzeniowe także odbywają się na Rynku, a w sprzedaży są rozmaite regionalne smakołyki.

  • Śląsk

Adwent na Śląsku stanowił okres intensywnych przygotowań do świąt. Miał też charakter postny – rezygnowano z hucznych zabaw na rzecz refleksji, modlitwy oraz przepowiadania, co przyniesie nowy rok. Znaczenie miały nawet sny w kolejne niedziele adwentu. Bardzo ważne było gruntowne wysprzątanie domu, tak, by Boże Narodzenie (nazywane też Godami i Godnymi Świętami) faktycznie przeżyć godnie.

Wigilia w regionie wiązała się z wieloma przesądami, należało też przestrzegać w tym dniu konkretnych zaleceń, tak, by nadchodzący rok przyniósł szczęście. Istotną kwestią pozostawała punktualność – w Wigilię należało wcześnie wstać, a przez cały dzień unikać lenistwa. W ten dzień nie warto było też nikomu niczego pożyczać, by zatrzymać dobrobyt w domu.

  • Dolny Śląsk

Tradycje Dolnego Śląska stanowią prawdziwą mieszankę kulturową. Łączą się tutaj wpływy wielkopolskie, mazowieckie, kresowe, ale też niemieckie. Podczas Wigilii i całego okresu świątecznego pamięta się o zmarłych przodkach. Wigilia od zawsze stanowiła tutaj dzień refleksji i nostalgii.

Zwyczaje związane z okresem adwentu obejmowały nie tylko post, ale też organizowanie jarmarków świątecznych, a także zapalanie w kolejne 4 niedziele świec na specjalnie przygotowanym wieńcu z jedliny. Jarmarki te odbywają się do dziś, przyciągając rzesze turystów nie tylko do Wrocławia, ale także do mniejszych okolicznych miejscowości.

Świąteczna kuchnia najlepiej pokazuje, jak wiele wpływów z innych kultur stworzyło kulinarne dolnośląskie dziedzictwo. W Wigilię podawano zupę, przy czym mógł to być zarówno barszcz z uszkami, jak i zupa grzybowa czy zupa rybna, a nawet wywar z kapusty kiszonej, grzybów i grochu. Ważne miejsce w kuchni zajmował także susz owocowy, z którego przygotowywano nie tylko kompot, ale i zupę. Pierogi spotykane są z rozmaitymi typami nadzienia – od kapusty z grzybami, po suszone owoce, bakalie, a nawet śledzia. Na wigilijnym półmisku musiała zagościć też ryba – czy to w postaci smażonej, czy też w galarecie, a także w formie faszerowanej grzybami bądź w sałatce. Obok karpia popularne były śledzie, a także pstrągi (również wędzone). Kapusta z grochem i grzybami, kapuśniaki z ciasta drożdżowego czy kresowe kotlety z kaszy gryczanej to kolejne dania, których nie mogło brakować.

  • Wielkopolska

Święta Bożego Narodzenia nazywane w tym regionie są Gwiazdką. Z Wigilią w Wielkopolsce wiązało się kilka przesądów. Najbardziej charakterystyczny dotyczył tego, że każda kłótnia, incydent czy inna nieprzyjemność, która wydarzy się 24 grudnia będzie miała wpływ na nadchodzący rok.

W XIX wieku na stole wigilijnym nie mogło zabraknąć takich dań jak: zupa migdałowa, zupa z siemienia lnianego, polewka z maku, karp na szaro, śledź smażony w oleju, kapusta i groch kraszone olejem, szczupak z szafranem, kluski z kapustą, suszone grzyby smażone w oleju, śledzie z pyrami (ziemniakami). Kuchnia była postna, lecz niekoniecznie lekkostrawna. Na deser podawano owoce, ale też ciasta – struclę z jabłkami, makowiec czy pierniki.

W Wielkopolsce w Wigilię prezentów nie rozdaje Dzieciątko, Aniołek ani Święty Mikołaj. Rola ta przypada Gwiazdorowi – choć zwyczaj ten ma krótką historię, to jednak przyjął się w regionie, głównie za sprawą ludności migrującej ze wschodu. Tradycja kolędowania w Święta Bożego Narodzenia jest natomiast kultywowana od wielu lat podczas tzw. „herodów”. Wielkopolscy kolędnicy nie tylko składają życzenia czy śpiewają, ale też odgrywają scenki związane z narodzinami Jezusa. Król Herod to każdorazowo główny bohater całego widowiska, prócz niego można spotkać w orszaku: diabła, śmierć, anioła, Turka, Żyda, księdza, żołnierza, marszałka, a nawet dziada i babę.

 

ZADANIE
W każdym domu panują inne tradycje świąteczne, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jakie zwyczaje obchodzi się w Waszych rodzinach?
Zapiszcie swoje przemyślenia w zeszytach pracy zdalnej.

Źródło:

https://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,168571,25510725,tradycje-bozonarodzeniowe-jakie-sa-najbardziej-znane-zwyczaje.html

https://kobietamag.pl/polskie-tradycje-swiateczne

https://dziecisawazne.pl/polskie-zwyczaje-swiateczne

https://1001miejsc.pl/tradycje-swiateczne-w-polsce/

Opracowanie: Małgorzata Ziernik


16-12-2020

Dyskusyjny Klub Filmowy cz. 8

Witajcie. Chcielibyśmy Wam polecić film „Cicha noc” w reżyserii Piotra Domalewskiego.

Film opowiada historię kolacji wigilijnej na polskiej prowincji. Główny bohater niespodziewanie wraca na święta w rodzinne strony z pracy za granicą. Nikt z rodziny nie spodziewa się tego, jaki jest prawdziwy powód jego powrotu. Stopniowo Adam, świetnie zagrany przez Dawida Ogrodnika, wprowadza poszczególnych członków rodziny w swoje plany. Ważną rolę w tych planach odgrywa ojciec, Arkadiusz Jakubik, oraz skonfliktowany z głównym bohaterem brat, Tomasz Ziętek. Adam stopniowo będzie musiał poprawiać relacje ze swoją rodziną. Niestety, wspólne święta sprawią, że odżyją w rodzinie dawne żale i niesnaski.

Film świetnie zbalansowany pomiędzy dramatem a komedią. Przypomina mi twórczość Wojciecha Smarzowskiego, jednak tutaj jest łagodniej. W filmie niby wszystko jest super: rodzina, wigilijna wieczerza, ale pojawiają się zgrzyty. Najmocniejszą stroną tego filmu jest zwyczajność. Nie ma superbohaterów, tylko zwykli ludzie. Ludzie z krwi i kości. Rodzina, która z jednej strony walczy o siebie, a z drugiej – nie ma o czym ze sobą rozmawiać. Film pokazujący wady Polaków, ale również to, że potrafimy się ze sobą zjednoczyć, kiedy wymaga tego sytuacja.

Proponowany przez nas film nie wpisuje się w stereotypowe świąteczne kino. Jest dużo cięższy niż wszelkie świąteczne propozycje stacji komercyjnych, ale, naszym zdaniem, warto go obejrzeć.

W 2018 roku „Cicha noc” zdobyła 9 Orłów (czyli nagród Polskiej Akademii Filmowej nazywanych polskimi Oscarami), w tym za najlepszy film, oraz nagrodę publiczności.

Zadania:

Czy widzieliście „Cichą noc”?

Jeśli tak to co nim myślicie?

Czy, Waszym zdaniem, jest to film godny polecenia?

Czy nie pokazuje naszych polskich wad i zalet?

Zapiszcie swoje odpowiedzi w zeszytach pracy zdalnej i wyślijcie do nas na Teams lub mailem.

Opracowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak


15-12-2020

ZAJĘCIA ARTYSTYCZNE NR 8 „ŚWIĘTA TUŻ TUŻ”

Prawda, że nie możecie się już doczekać Świąt Bożego Narodzenia? Mamy dla Was pomysł na prostą pracę, która umili Wam to oczekiwanie…

Potrzebne będą: papier techniczny, ołówek, nożyczki, klej, czerwony filc (lub jakikolwiek kawałek czegoś czerwonego), białe pomponiki (mogą być z waty lub wacików), czarny i czerwony marker, kreatywne oczka.

Aby wykonać Mikołaja, wystarczy odrysować na kartonie swoją dłoń, następnie wyciąć i ozdobić. Na palce przylepiamy pompony, które będą brodą Świętego Mikołaja, z ręki robimy buzię, naklejając oczka i dorysowując pozostałe elementy, a na koniec w miejscu kciuka przylepiamy czerwony filc jako czapę. GOTOWE. BAWCIE SIĘ DOBRZE!!!

Przygotowanie: JOLANTA RUS, SŁAWOMIR JABCZYK, MARIA BZDYL


14-12-2020

Zajęcia plastyczne nr 8

 Do wykonania choinki z patyków potrzebujesz:

  • patyki
  • gałązki choinki lub innego iglaka
  • sznurek lub klej na gorąco
  • nożyczki,
  • rolkę od papieru
  • gwiazdę lub inne dekoracje.

 

Wykonanie:

Wybieramy trzy patyki nie muszą być idealnie równe i tej samej grubości. Trzy patyki związujemy na końcach sznurkiem tworząc z nich trójkąt.

            Do trójkąta z patyków doklejamy kolejne zielone gałązki iglaków tak, aby wyplenić nimi środek. Gałązki doklejamy klejem na gorąco lub przywiązujemy sznurkiem. Gałązki układamy w taki sposób, aby zachować kształt naszej trójkątnej choinki. Na końcu przyklejamy na czubku choinki gwiazdkę z papieru, filcu ewentualnie inne dekoracje, koraliki, szyszki, suszone pomarańcze itp. Jako stojak do choinki wykorzystamy kawałek rolki po papierze toaletowym. Nacinamy środek rolki tak, aby w środek włożyć i przykleić naszą choinkę  z patyków.

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałek o 18.00

Pozdrawiamy życząc zdrowia
Panie Katarzyna Szymczak  i Dorota Brożek.


Koło Teatralne nr 8

„Dziadek do orzechów”

Dziadek do orzechów to balet-feeria w 2 aktach, 3 obrazach z apoteozą, zrealizowany po raz pierwszy w petersburskim Teatrze Maryjskim.

  • Libretto: Marius Petipa według opowiadania Dziadek do orzechów T.A. Hoffmanna we francuskiej wersji Alexandre’a Dumas’a
  • Muzyka: Piotr Czajkowski
  • Choreografia: Lew Iwanow według planu choreograficznego Mariusa Petipy
  • Dyrygent: Riccardo Drigo
  • Dekoracje: Konstantin Iwanow i Michaił Boczarow
  • Kostiumy: Iwan Wsiewołożski i Jewgienij Ponomariow

Prapremiera: Petersburg, 18 grudnia 1892 (6 grudnia wg kalendarza juliańskiego), Teatr Maryjski. Premiera polska: Bydgoszcz, 10 kwietnia 1958, Studio Operowe, w choreografii Rajmunda Sobiesiaka.

Akt I Przyjęcie w domu Radcy 

W domu Radcy trwają przygotowania do Bożonarodzeniowego przyjęcia. W salonie, chwilowo niedostępnym dla dzieci, znajduje się pięknie ubrana choinka. Stopniowo pojawiają się zaproszeni goście. Mała Klara marzy o tym, by dorosnąć i dostawać kwiaty od narzeczonego, tak jak jej siostra. Już są wszyscy, zatem otwarto salon. Ukazuje się choinka i złożone pod nią prezenty. Wśród przybyłych obecny jest ojciec chrzestny Klary Drosselmeyer i jemu przypada rola rozdania prezentów. Jako ostatni, pod choinką zostaje Dziadek do Orzechów. Ten ostatni prezent nie budzi zachwytu wśród dzieci i dorosłych, tylko Klara jest nim zauroczona. Odkłada na bok lalkę i przytula niechcianego przez innych Dziadka.

Przyjęcie trwa, wszyscy doskonale się bawią, tylko Fred dokucza Klarze i psuje Dziadka do Orzechów. Na szczęście Drosselmeyer potrafi naprawić zabawkę. Po zakończonym przyjęciu goście rozchodzą się do domów, a Klara przytulając Dziadka do Orzechów zasypia w fotelu.

Sen
We śnie Klara widzi pokojówki, matkę, babcię i dziadka w dziwnych przebraniach. Zza choinki wychodzą myszy. Akcja wkracza w baśniowy klimat. Choinka rośnie, Klara dorośleje a zabawka ożywa. Dziadek do Orzechów dowodzi zabawkowymi żołnierzami, walcząc z myszami. Wojsko używa armaty i z pomocą Klary, zwyciężają myszy. Dziadek do Orzechów zamienia się w Księcia, a Klara w Księżniczkę. Razem podążają do Krainy Słodyczy.

Akt II W Krainie Słodyczy

Księżniczka Klara wraz z Księciem wędrują przez Krainę Słodyczy. Napotykane postacie są ożywiane przez Drosselmeyera. Wędrówce towarzyszy muzyka, a poszczególne postacie wykonują uroczyste tańce. W całej krainie trwa święto z okazji przybycia Książęcej Pary. Klara z Księciem wędrują przez Cukrową Łąkę, przechodzą przez Bramę Łakomczuchów, trafiają do Gwiazdkowego Lasu. Płyną przez Jezioro Róż łódką ciągniętą przez delfiny do Konfiturowego Gaju. Dalej wędrują do Cukierkowa – stolicy Cukierkowej Krainy, w której znajduje się Marcepanowy Pałac. W cukierkowym świecie wszystko cudownie i słodko pachnie, wszyscy są weseli. W poszczególnych scenach balet wykonuje tańce charakterystyczne: Taniec wieszczki cukrowej, Taniec hiszpański, Taniec arabski, Taniec chiński, Trepak (Taniec rosyjski), Taniec pasterski. Suitę zamyka Walc kwiatów. Zachwycona Klara w końcu jednak budzi się w fotelu z zabawką w ramionach.

Zadanie: Obejrzyjcie widowisko muzyczno –taneczne Filharmonii Warmińsko- Mazurskiej (Piotr Sułkowski – kierownictwo muzyczne, dyrygent Iwona Pavlović – reżyseria , kierownictwo taneczne Ada Bystrzycka – światło). Odpowiedzcie w zeszytach pracy zdalnej, czym jest balet?

Ciekawostka: Czy wiecie, że za kanwę choreografii „Dziadka do orzechów” posłużyła adaptacja opowiadania E.T.A. Hoffmanna – „Dziadek do Orzechów i Król Myszy”?

Przyjemnego oglądania!

pani Magdalena Czechowicz i pani Anna Roguska

Źródła: https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziadek_do_orzech%C3%B3w_(balet)


11-12-2020

Qlturka 7

Oddane do użytku w październiku 2014 roku Afrykarium jest wyjątkowym projektem, jakiego w Polsce jeszcze nie było. Co więcej, w ogromnym gmachu powstało nowoczesne oceanarium, w którym podziwiać można wodne zwierzęta z całej Afryki. Niektóre z nich wzbudzają strach, inne budzą sympatię odwiedzających, lecz na pewno są godne tego, żeby przyjrzeć im się z bliska i poznać ich historię czy codzienne życie. Znajdujące się tu baseny mają łączną pojemność 15 milionów litrów  mieszkają w nich zwierzęta z ponad 200 różnych gatunków, a ich liczba stale się powiększa.

Afrykarium we wrocławskim ZOO to jedyne na świecie oceanarium poświęcone wyłącznie faunie Afryki.

W specjalnym budynku oraz w jego otoczeniu stworzono zwierzętom niemal naturalne warunki, od oceanicznych głębi przez plaże Morza Czerwonego po dżunglę Kongo. Zamieszkują je zachwycające żółwie, kolorowe ryby, manaty, hipopotamy, płaszczki, rekiny, pingwiny i krokodyle oraz dziesiątki innych stworzeń. W Afrykarium powstało także formikarium, zamieszkałe przez mrówki żniwiarki.

Afrykarium podzielone jest na ekosystemy:

  • Morze Czerwone – rafa koralowa i ryby rafy koralowej;
  • Plaża nad Morzem Czerwonym – lądowe żółwie pustynne; Wielkie Jeziora Afrykańskie (Tanganika i Malawi) – około 50 różnych gatunków ryb – pielęgnic;
  • Kanał Mozambicki – płaszczki, rekiny;
  • Wschodnia Afryka – hipopotamy nilowe oraz zwierzęta zamieszkujące sawannę, jak: mrówniki (często mylone z amerykańskimi mrówkojadami!) oraz dikdik (jedna z najmniejszych antylop);
  • wybrzeże Namibii – to zewnętrzne baseny w Afrykarium, zamieszkane przez pingwiny tońce oraz kotiki południowoafrykańskie (krewniacy popularnych lwów morskich);
  • dżungla nad rzeką Kongo – krokodyle, manaty i towarzyszące im ryby – tilapie oraz kilka gatunków ptaków.

Pomysłodawcą i autorem wszystkich założeń koncepcyjnych, a także samej nazwy AFRYKARIUM, powstałej z połączenia słów Afryka i Akwarium, jest Radosław Ratajszczak, prezes spółki ZOO Wrocław. Główna myśl przewodnia Afrykarium to prezentacja różnorodnych ekosystemów związanych ze środowiskiem wodnym Czarnego Kontynentu, pod ogólnym hasłem „życiodajne wody Afryki”!

Na rozpisany w początkach 2008 roku konkurs architektoniczny nadesłano 14 projektów, z których komisja konkursowa wybrała opracowanie pochodzące z wrocławskiej Fabryki Projektowej ArC2. Przygotowywanie szczegółowych projektów wykonawczych trwało blisko 4 lata. Ostatecznie budowa AFRYKARIUM ruszyła na przełomie marca i kwietnia 2012.

Budynek Afrykarium ma długość 160 m, szerokość 54 m i wysokość 15-12 m. Został wybudowany na działce o powierzchni prawie 1,9 ha, a całkowita kubatura obiektu wynosi ponad 184 000 m³. Afrykarium posiada trzy kondygnacje, z czego jedna znajduje się pod ziemią. Powierzchnia użytkowa pawilonu to blisko 9000 m², powierzchnia usługowa to około 7000 m², a ekspozycje zewnętrzne zajmują powierzchnię blisko 7500m².

Na budowę zużyto łącznie 36 000 m³ betonu i 4 800 ton stali, wykopano i wywieziono 100 000 m3 ziemi. W okresie najbardziej wzmożonych robót, na terenie budowy pracowało około 700 osób podczas jednej zmiany, w 3 zmianowym systemie pracy.

Wymiana, czyli przefiltrowanie wody w każdym zbiorniku trwa około godziny. Aby “zasolić” basen Morza Czerwonego i wyprodukować wodę morską potrzebne jest około 140 ton soli.

W całym AFRYKARIUM, tj. w basenach ekspozycyjnych, filtrach, odstojnikach oraz kilometrach rur będzie w obiegu 15 000 000 l wody czyli 15 000 m3!

  • wrocławskie Afrykarium ma wody tyle co 6 basenów olimpijskich;
  • przyjmując obowiązujące dzisiaj wymiary boiska do piłki nożnej 105 m x 68m – można stwierdzić, że woda z wrocławskiego AFRYKARIUM wylana (teoretycznie oczywiście) na boisko pokryje je na wysokość 2,1 metra;
  • przypominamy, że metr sześcienny wody ma masę tony, czyli 1 000 kg – czyli sama woda w Afrykarium ma masę 15 000 ton (!), czyli tyle, co na przykład 100 wielorybów (po 150 ton każdy) lub tyle co 3 000 dorosłych słoni (po 5 ton każdy);
  • już we wczesnym średniowieczu alchemicy i aptekarze podejmowali próby „stworzenia” sztucznej wody morskiej;
  • wytworzenie stabilnej i nietoksycznej mieszanki różnych soli i mikroelementów, której rozpuszczenie w słodkiej wodzie prowadziło do otrzymania wody morskiej udało się dopiero w 1964 roku, a dwa lata później taką „sztuczną” wodę morską zastosowano w Aquarium of Niagara Falls w Kanadzie.

 

Zachęcam do obejrzenia filmów związanych z Afrykarium:

Zadanie:

 

Źródło:
https://visitwroclaw.eu/miejsce/afrykarium-wroclaw
http://zoo.wroclaw.pl/pl/afrykarium.html
https://www.dzieckowpodrozy.pl/afrykarium-wroclaw-ceny-opinie-oceanarium-atrakcje/

Opracowanie: Małgorzata Ziernik


10-12-2020

Szachy 7

Witamy serdecznie, przesyłamy część siódmą zadań szachowych.

Dla początkujących: nowa figura hetman z książki Anatolija Karpowa i Anatolija Szingirieja “Kurs podstawowy”.

Dla bardziej zaawansowanych: ćwiczenia matowania w dwóch ruchach z wykorzystaniem hetmana, lekkiej figury lub pionka, z książki Ireneusza Gawle i Jerzego Morasia “Damy mata”.

Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie, sprawdzimy je po powrocie do Ośrodka.

Pozdrawiamy, Adam Świder i Paweł Rogacz


09-12-2020

Dyskusyjny Klub Filmowy 7

Witajcie,

Cały czas kontynuujemy serię filmów, który zrobił na nas wrażenie. Pozostajemy w klimacie długich jesiennych wieczorów. Film jak i poprzednie nie jest nowy ale warty obejrzenia – nic nie traci na czasie. Zwróćcie uwagę na ilość nagród i nominacji jakie otrzymał. Nie bez znaczenia jest obsada filmu. W trakcie seansu osobom wrażliwym przydadzą się chusteczki.

UWIERZ W DUCHA ( Ghost )
Rok produkcji: 1990
Czas trwania: 2 godz. 8 min.
Reżyseria: Jerry Zucker
Scenariusz: Bruce Joel Rubin
Gatunek: Dramat / Fantasy / Komedia / RomansProdukcja: USA
Premiera: 13 lipca 1990 (świat)

Nagrody i nominacje:

Oscary 1991

WYGRANE (2) OSCARY

Oscar – Najlepsza aktorka drugoplanowa- Whoopi Goldberg

Oscar – Najlepszy scenariusz oryginalny- Bruce Joel Rubin

NOMINACJE (3) OSCARY

Oscar – Najlepszy film- Lisa Weinstein

Oscar – Najlepsza muzyka oryginalna- Maurice Jarre

Oscar – Najlepszy montaż- Walter Murch

Złote Globy 1991

WYGRANE (1) ZŁOTE GLOBY

Złoty Glob – Najlepsza aktorka drugoplanowa- Whoopi Goldberg

NOMINACJE (3) ZŁOTE GLOBY

Złoty Glob – Najlepsza komedia lub musical

Złoty Glob – Najlepszy aktor w komedii lub musicalu- Patrick Swayze

Złoty Glob – Najlepsza aktorka w komedii lub musicalu- Demi Moore

BAFTA 1991

WYGRANE (1) BAFTA

BAFTA – Najlepsza aktorka drugoplanowa- Whoopi Goldberg

NOMINACJE (3) BAFTA

BAFTA – Najlepszy scenariusz oryginalny- Bruce Joel Rubin

BAFTA – Najlepsze efekty specjalne

BAFTA – Najlepsza charakteryzacja- Ben Nye Jr.

Saturny 1991

WYGRANE (3) SATURNY

Saturn – Najlepszy film fantasy

Saturn – Najlepsza aktorka- Demi Moore

Saturn – Najlepsza aktorka drugoplanowa- Whoopi Goldberg

NOMINACJE (6) SATURNY

Saturn – Najlepszy aktor- Patrick Swayze

Saturn – Najlepszy aktor drugoplanowy- Tony Goldwyn

Saturn – Najlepsza reżyseria- Jerry Zucker

Saturn – Najlepszy scenariusz- Bruce Joel Rubin

Saturn – Najlepsza muzyka- Maurice Jarre

Saturn – Najlepsze efekty specjalne

People’s Choice 1991

WYGRANE (1) PEOPLE’S CHOICE

Kryształowa Statuetka – Ulubiony dramat

Kryształowa Statuetka

Satelity 2007

NOMINACJE (1) SATELITY

Satelita – Najlepsze wydanie DVD klasyków kina- za wydanie kolekcjonerskie

Amerykańska Gildia Scenarzystów 1991

NOMINACJE (1) AMERYKAŃSKA GILDIA SCENARZYSTÓW

WGA – Najlepszy scenariusz oryginalny- Bruce Joel Rubin

Amerykański Instytut Filmowy 2004

WYGRANE (1) AMERYKAŃSKI INSTYTUT FILMOWY

Lista 100 najlepszych piosenek filmowych wszech czasów (rok 2004) – 027. miejsce- “Unchained Melody”, wyk. The Righteous Brothers

2002

WYGRANE (1) AMERYKAŃSKI INSTYTUT FILMOWY

Lista 100 najlepszych amerykańskich melodramatów wszech czasów (rok 2002) – 019. miejsce

Amerykańskie Stowarzyszenie Montażystów 1991

NOMINACJE (1) AMERYKAŃSKIE STOWARZYSZENIE MONTAŻYSTÓW

Eddie – Najlepszy montaż filmu fabularnego- Walter Murch

Amerykańskie Stowarzyszenie Operatorów Filmowych 1991

NOMINACJE (1) AMERYKAŃSKIE STOWARZYSZENIE OPERATORÓW FILMOWYCH

ASC – Najlepsze zdjęcia do filmu fabularnego- Adam Greenberg

Hugo 1991

NOMINACJE (1) HUGO

Hugo – Najlepsza prezentacja dramatyczna- Bruce Joel Rubin, Jerry Zucker

Japońska Akademia Filmowa 1991

NOMINACJE (1) JAPOŃSKA AKADEMIA FILMOWA

Ryuu Masayuki – Najlepszy film zagraniczny

O czym jest film:

Sam Wheat (Patrick Swayze) i Molly Jensen (Demi Moore) są w sobie zakochani po uszy i nigdy jeszcze nie byli tak szczęśliwi. Dramat rozpoczyna się, gdy Sam w dość przypadkowych okolicznościach traci życie. Jego duch pozostaje nadal na Ziemi i desperacko poszukuje możliwości kontaktu z Molly, aby ostrzec ją przed grożącym niebezpieczeństwem. Oda Mae Brown (Whoopi Goldberg) – czarnoskóra szarlatanka – zarabiająca na życie jako medium w kontaktach z duchami, ze strachem odkrywa, że dysponuje prawdziwą mocą. Duch Sama odnajduje ją i nakazuje skontaktować się z Molly.
opis dystrybutora dvd

Ciekawostki o filmie:

Molly Ringwald, Kim Basinger, Madonna, Mary Steenburgen, Kathleen Turner, Debra Winger, Meg Ryan i Jennifer Jason Leigh z różnych powodów odrzuciły rolę Molly Jensen. Ponadto pod uwagę do wcielenia się postać brane były: Michelle Pfeiffer, Geena Davis, Nicole Kidman i Andie MacDowell. Angaż ostatecznie otrzymała Demi Moore.

Rola Ody Mae Brown nie była napisana z myślą o Whoopi Goldberg, ale Patrick Swayze, wielbiciel Whoopi, przekonał producentów, że to ona najlepiej zagra tą rolę.

Bruce Willis odrzucił rolę Sama Wheata, gdyż myślał, że film nie zarobi na siebie. Propozycję otrzymał także Paul Hogan, który jednak wybrał pracę nad “Prawie jak Anioł”. Ponadto pod uwagę brani byli: Kevin Bacon, Alec Baldwin, Nicolas Cage, Kevin Costner, Tom Cruise, Johnny Depp, David Duchovny, Harrison Ford, Mel Gibson, Tom Hanks, Kevin Kline, Dennis Quaid, Mickey Rourke i John Travolta.

Patti LaBelle, Oprah Winfrey i Tina Turner były rozważane do roli Ody Mae Brown.

Film kręcono w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) oraz w Los Angeles (Kalifornia, USA).

Podczas pokazów filmu w Monterrey, Meksyk, kobieta na widowni wręczała koperty podpisane “Solo para mujeres” (tylko dla kobiet) zawierały one chusteczki.

Jerry Zucker opisał efekt, jaki chciał uzyskać, gdy Sam przechodzi przez ściany jako zanurzanie serwetki w kawie.

Przeraźliwe dźwięki robione przez “demony cienie” są dźwiękami niemowlaków, ale odtworzonymi w bardzo dużym zwolnieniu.

W 2002 roku film zajął 3 miejsce w ankiecie na najlepsze filmy na randkę przeprowadzonej wśród Amerykanów przez kanał telewizyjny E!

W 2002 roku znalazł się na 3. miejscu w rankingu przeprowadzonym przez brytyjską sieć sklepów Woolworths na największe wyciskacze łez.

Okres zdjęciowy trwał od 24 lipca do 5 grudnia 1989 roku.

Źródło: https://www.filmweb.pl

Zadania:

Obejrzyjcie film.

Co sądzicie o filmie?

Jakie wywarł na Was wrażenie?

Odpowiedzi zapiszcie w założonych zeszytach, zróbcie zdjęcie i prześlijcie nam na adres e- maila.

Materiały przygotowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak.


08-12-2020

Zajęcia artystyczne nr 7 „Mikołaj”

Mikołaj z rolki po papierze to pomysł na kreatywną pracę plastyczną w klimacie nadchodzących świąt Bożego Narodzenia. Różne ozdoby i dekoracje wykonywane przed świętami pozwolą Wam stopniowo poczuć klimat nadchodzących dni pełnych wyjątkowych chwil, refleksji i czasu w rodzinnym gronie.

Do pracy przyda się: rolka po papierze toaletowym lub ręcznikach kuchennych, ewentualnie zwinięty w rulon sztywny papier, kolorowe kartki, odrobina waty, kredki, nożyczki, klej.

Wykonanie: Rolkę od papieru owijamy czerwoną kartką tworząc dla naszego Mikołaja ubranko. Dolny brzeg kartki zaginamy pod spód i chowamy w środku rolki, a górny zaginamy na kształt czapeczki. Na czubku czapki przyklejamy pompon z waty, a poniżej dolny brzeg czapki. Teraz przyklejamy wycięte elementy z papieru. Najpierw broda, ale tylko brzegi tak, aby reszta odstawała. Dzięki temu nasz Mikołaj będzie bardziej przestrzenny. Następnie przyklejamy buzię, wąsy, oczy i nos. Wąsy przyklejamy tylko na środku, a brzegi wywijamy. Oczka możemy przykleić kreatywne, z plasteliny lub narysować. Teraz przyklejamy jeszcze buty również lekko je zaginając, aby nie były płaskie. Pod spód brody doklejajmy mikołajowe rękawice. Mikołaje na filmie mają buty i rękawice wycięte z kolorowego papieru, ale wy możecie pokolorować buty i rękawiczki wycięte z szablonu w dowolny sposób. W bardziej dopracowanej wersji możecie jeszcze pośrodku przykleić futerko z waty, dorysować pas i guziki, ale nie jest to koniecznie, wersja bez tych detali jest równie urocza. Zapraszamy na film poniżej. Wszystko doskonale prezentuje poniższy filmik:

 

Opracowanie:
Jolanta Rus, Sławomir Jabczyk, Maria Bzdyl


07-12-2020

Zajęcia plastyczne nr 7

Potrzebne materiały:

  • plastikowe kubki białe lub czerwone
  • ruchome oczka, guziki
  • wata
  • druciki kreatywne, sznurek, pompony
  • kolorowy brystol
  • klej (Magik), nożyczki, czarny marker, farby akrylowe, pędzelek

WYKONANIE

Kubki malujemy na pożądany kolor. Z kolorowego brystolu wycinamy czapeczki. W  kubku robimy za pomocą nożyczek dziurki, tak żeby przełożyć przez nie druciki kreatywne (od spodu zaginamy tak, aby nie wypadły). Przyklejamy wszystkie elementy. Czapki ozdabiamy pomponami z waty, opcjonalnie pomponów, guzików itd. Markerem malujemy buźki.

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałek o 18.00

Pozdrawiamy życząc zdrowia
Panie Katarzyna Szymczak  I Dorota Brożek


Koło Teatralne nr 7
„Skrzypek na dachu”

Witajcie serdecznie na naszej zdalnej stronie. Niestety takie czasy. Na szczęście, Opera Dolnośląska gości nas na swoich wirtualnych deskach! Ostatnio rozmawialiśmy o jej niesłychanych wydarzeniach! Przerabialiśmy już spektakl operowy Pucciniego pod tytułem „Cyganeria” oraz balet „Giselle” Adolphea Adama. Ktoś wspomniał o „Skrzypku na dachu”! Już się umówiliśmy na wyjście do naszej Opery, jak tylko będzie wystawiane to wydarzenie (do wiadomości tych , których nie było na ostatnich zajęciach) i oczywiście, kiedy skończy się pandemia. Już nie możemy się doczekać. Lecz zanim to wszystko się wydarzy, obiecaliśmy sobie, że trochę pośpiewamy. A zatem oto fragment tekstu:

Gdybym był bogaczem
Jaba daba daba jaba daba daba daba dam
Cały dzień bym jaba dabada
Gdybym ja był wielki Pan
Pracy bym się brzydził
Jaba daba daba jaba daba daba daba dam
Gruby portfel gdybym to ja miał
Jaba daba daba daba dam

A teraz słów kilka na temat samego spektaklu.

„Skrzypek na dachu” jest adaptacją powieści Szolema Alejchema i opowiada o losach żydowskiej rodziny, która została wygnana przez carskich oficerów ze wsi Anatewka.

Anatewka to mała wioska, zagubiona gdzieś na rubieżach carskiej Rosji. W Anatewce mieszka społeczność żydowska, od lat sąsiadująca z prawosławnymi Rosjanami. Niestety w ich spokojne, uporządkowane wedle tradycji świata , wkradają się zmiany, wywodzące się z ducha nowo powstałego ruchu komunistycznego . W zaistniałej sytuacji politycznej, widoczna staje się narastająca niechęć do Żydów, w konsekwencji której Żydzi zmuszeni byli opuścić Anatewkę.

Głównym bohaterem „Skrzypka na dachu” jest biedny mleczarz Tewje, który zdając sobie sprawę z nieuchronności nadchodzących zmian ,wadzi się z Bogiem, w takt piosenki „Gdybym był bogaty”.

Zadanie: Kochani, gorąco zachęcam Was do obejrzenia i wysłuchania fragmentu sztuki pod tytułem „Skrzypek na dachu” w wykonaniu aktorów Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, pod dyrekcją pani Ewy Michnik.

 

Zagadka nr 1: W samej sztuce nie ma tytułowego skrzypka, zatem jak myślicie, do czego odnosi się tytuł „Skrzypek na dachu”? Swoje odpowiedzi zanotujcie w zeszytach do nauki zdalnej. Porozmawiamy o tym podczas naszych spotkań poniedziałkowych.

 

Zagadka nr 2: Co to jest „musical”? Poszukajcie odpowiedzi i zapiszcie w zeszytach.

 

Pozdrawiamy Was serdecznie i życzymy Wam i nam, abyśmy mogli wspólnie i na żywo doświadczyć niezwykłości tego musicalu w Operze Dolnośląskiej!

Pani Magdalena Czechowicz i pani Anna Roguska

Źródła:
https://www.youtube.com/watch?v=0D1AJG9CDZE&feature=youtu.be
https://gazetawroclawska.pl/musical-skrzypek-na-dachu-w-operze-wroclawskiej-recenzja/ar/734857
https://ising.pl/skrzypek-na-dachu-gdybym-byl-bogaczem-tekst


04-12-2020

Qlturka nr 6

 

Moi drodzy, zbliżamy się do wspaniałego czasu, jakim jest Boże Narodzenie. Zapewne wielu z Was pamięta kolorowy, pełen smakołyków i wspaniałych dekoracji Jarmark, który cieszył mieszkańców Wrocławia i okolic w okresie przedświątecznym. W tym roku, z uwagi na sytuację pandemiczną, nie odwiedzimy wspólnie Jarmarku… Aby wprowadzić Was w świąteczny nastrój, zapraszam na alternatywną wycieczkę

Pierwszy Jarmark na wrocławskim rynku był zorganizowany już 500 lat temu! Nazywał się wówczas Kind’l Markt, powstał w drugiej połowie XVI wieku. Na początku było to zaledwie kilka stoisk, ale w późniejszym okresie Jarmark urósł do niesamowitych rozmiarów. Zajmował większą powierzchnię centrum miasta, gdyż zaczynał się na Podwalu, a kończył aż pod Uniwersytetem Wrocławskim. Stoiska okrążały cały Rynek i plac Solny, gdzie wrocławianie mogli nabyć piękną choinkę. Przejście Jarmarku na pieszo wymagało pokonania prawie 2 km.

Na Jarmarku Wrocławskim nie mogło zabraknąć świątecznych przysmaków: jabłek w glazurze, ciast, orzechów, świeżych ryb i pierników. Znaleźć tam można było także upominki dla najbliższych, a także napić się tradycyjnego grzańca.

II wojna światowa przerwała organizację tradycyjnego Jarmarku, który ponownie zawitał na wrocławskim Rynku dopiero pół wieku później…

W ubiegłych latach teren Jarmarku był kolorowy, rozmaity, zachęcający dużych i małych do wspólnego świętowania, zabawy i uśmiechu. W rozmieszczonych drewnianych domkach można było zakupić świąteczne upominki dla najbliższych, piękne ozdoby i dekoracje, rozmaite smakołyki, a głodni i spragnieni mogli przebierać w ciepłych i zimnych daniach, napojach i słodkościach. Dla najmłodszych powstał Bajkowy Lasek, w którym pociechy przenosiły się do bajkowego świata „Czerwonego Kapturka”, ”Królewny Śnieżki” czy „Pinokia”. Dla potrzebujących emocji i rozrywki, na samym środku Wrocławskiego Rynku stanęła rozświetlona karuzela oraz pędząca ciuchcia.

Nie zabrakło też ciekawych i radosnych występów na świątecznej scenie: kolędowanie, spotkanie z Mikołajem, gry i zabawy dla dzieci, to tylko część atrakcji, z których można było korzystać.

Zachęcam do obejrzenia Jarmarku z ubiegłych lat:

Jarmark 2019 https://youtu.be/EMxJ49A_0hI

Jarmark 2018 https://youtu.be/lhgFWax7Lk8

Jarmark 2017 https://youtu.be/W0z4tGvRq6Q

Jarmark 2016 https://youtu.be/h9aFqXCpr5c

Organizatorzy zapowiadają, że przygotowania do tegorocznego Jarmarku rozpoczęły się już dawno temu, więc Jarmark nie zostaje odwołany, tylko przełożony w czasie. Nowy termin jeszcze nie jest znany…

ZADANIE

Zwierzaki już szykują piękną choinkę, ale gdzieś wkradły się błędy. Znajdź 7 różnic pomiędzy obrazkami.

Źródło:
https://www.jarmarkbozonarodzeniowy.com/jarmark
https://www.wroclaw.pl/go/wydarzenia/rozrywka/1278003-jarmark-bozonarodzeniowy-2019
http://www.supercoloring.com/pl/lamiglowki

Opracowanie: Małgorzata Ziernik


03-12-2020

Zajęcia szachowe 6

Witamy serdecznie, przesyłamy część szóstą zadań szachowych.

Dla początkujących: nowa figura goniec (pion jako cel nieruchomy nie wykonuje ruchu) z książki Anatolija Karpowa i Anatolija Szingirieja “Kurs podstawowy”.

Dla bardziej zaawansowanych: ćwiczenia matowania w dwóch ruchach z wykorzystaniem hetmana, lekkiej figury lub pionka z książki Ireneusza Gawle i Jerzego Morasia “Damy mata”.

Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie, sprawdzimy je po powrocie do Ośrodka.

Pozdrawiamy, Adam Świder i Paweł Rogacz


02-12-2020

Dyskusyjny Klub Filmowy 6

Witajcie w kolejnej odsłonie naszych zajęć. W tym tygodniu chcielibyśmy zaproponować Wam film kultowy, jakim jest „Forrest Gump”. Jest to film romantyczny, ciepły, dowcipny, mądry i pełen humoru. Nie epatuje przemocą. Brawurowo w główną rolę wcielił się Tom Hanks. Film płynnie przedstawia historię Forresta na tle ważnych wydarzeń z historii USA, począwszy od lat 50 XX wieku.

Tom Hanks wcielił się w rolę młodego człowieka. Niezbyt mądrego, ale o wielkim sercu. Ale czy rzeczywiście Forrest nie był zbyt mądry? Wydaje mi się, że miał wielką mądrość życiową. Wszystko co robił Gump było pełne pasji. Niezależnie czy grał w football, tenisa stołowego, prowadził biznes czy walczył w Wietnamie – zawsze był wierny sobie oraz poszukiwał miłości swojej przyjaciółki – Jenny Curran. Cały film zrobiony jest w formie opowieści Foresta o swoim życiu przypadkowym osobom na przystanku autobusowym. Razem z nieznajomymi na przystanku dowiadujemy się o trudnym dzieciństwie głównego bohatera, jego przygodami na wojnie w Wietnamie, hipisami, połowami krewetek czy poznawaniem takich ludzi, jak Elvis Presley, John Lennon czy John F. Kennedy. Forrest zawsze kierował się uczuciami. Nie zważał na konsekwencje i był wierny sobie. Miał dziecięcą umiejętność nazywania rzeczy po imieniu, a także był szalenie wyrozumiały i potrafił kochać. Wydaje mi się, że patrząc na Gumpa zadajemy sobie pytanie: co my zrobimy, żeby osiągnąć swój cel. Jak dużo determinacji włożymy aby do niego dążyć?

Film jest niezwykle ciepły. Ma piękne zdjęcia i rewelacyjną muzykę. Powstał na podstawie książki o tym samym tytule, którą również polecamy. Obsada buduje klimat tego filmu w 100%. Moim zdaniem rola Forresta Gumpa jest jedną z lepszych w karierze Toma Hanksa. Rewelacyjnie zagrała Robin Wright Pen – platoniczna miłość Forresta. Kobieta upadła z trudną przeszłością, dążąca do samozatracenia. Mamę Gumpa zagrała Sally Field i była w tej roli bardzo wiarygodna. Reżyserem filmu był Robert Zemeckis. Film zdobył 5 Oscarów i 2 Złote Globy.

Czy oglądaliście ten film?

Co uważacie na temat mądrości Forresta?

Czy uważacie że „Życie jest jak pudełko czekoladek”?

Co Wy myślicie o tym filmie?

Dajcie nam znać na Teamsie i koniecznie zapiszcie w swoich zeszytach.

Opracowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak


01-12-2020

ZAJĘCIA ARTYSTYCZNE NR 6  „MOTYLE MALOWANE GĄBKĄ” 

POTRZEBUJESZ:

  • Gąbkę do naczyń
  • Gumkę recepturkę
  • Farby plakatowe
  • Pędzel
  • Kartkę
  • Korek lub nakrętkę

Kilkakrotnie oplatamy gumką gąbkę pośrodku. Dzięki temu uzyskamy kształt motylich skrzydeł. Następnie pędzlem nanosimy na gąbkę farbę w dowolnych kolorach. Mogą to być barwne paski, plamy. Odciskamy na kartce kształt motyla. Następnie wykonujemy odwłok-jest to bardzo proste przy użyciu korka lub nakrętki-maczamy go w farbie i odciskamy kółka. Na samym końcu malujemy czułki i piękny, wielobarwny motyl gotowy. W razie potrzeby zerknij na filmik, gdzie wszystko jest dokładnie pokazane krok po kroku:

 

 

Opracowanie: Jolanta Rus, Sławomir Jabczyk, Maria Bzdyl


30-11-2020

Zajęcia plastyczne nr 6

Frotaż z liści

Frotaż to bardzo prosta, szybka i efektowna technika plastyczna.

Przygotuj:

  • Różne kształty liści
  • Kartki
  • Kredę
  • Suche pastele lub węgiel

Sposób wykonania:

Pod kartkę kładziemy liść, a następnie pocierając kartkę położonym na płasko węglem lub kredą odciskamy fakturę liścia. Mieszając różne kolory można uzyskać ciekawe efekty.

 

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałek o 18.00

Pozdrawiamy życząc zdrowia Panie Katarzyna Szymczak  i Dorota Brożek


Koło Teatralne nr 6

„Opowieść Wigilijna”

Zachęcamy Was dzisiaj do obejrzenia filmu na podstawie książki Charlesa Dicensa  pt. Opowieść wigilijna (tytuł oryginalny „A Christmas Carol”). Jest  to  opowiadanie nawiązujące do Wigilii Bożego Narodzenia. Książka ukazała się po raz pierwszy 19 grudnia 1843 roku z ilustracjami Johna Leecha.

  

Opowiadanie Charlesa Dickensa jest napisane w stylu wiktoriańskim. Pokazuje głębokie doświadczenie i przemianę skąpca Ebenezera Scrooge’a, zachodzącą w czasie nocy wigilijnej. Jest on samotnikiem, nielubiącym ludzi, a dbającym jedynie o pomnażanie swojego majątku. W noc wigilijną ukazuje mu się duch Jakuba Marleya – jego zmarłego partnera w interesach, cierpiącego pod ciężarem łańcucha win, który wykuł sobie za życia. Ta wizyta ma uchronić Scrooge’a przed podobnym losem. Początkowo nieufny, Ebenezer zmienia zdanie pod wpływem wizyt kolejnych duchów: Ducha Dawnych Świąt Bożego Narodzenia, Ducha Obecnych Świąt i Ducha Świąt przyszłych. Pokazują one bohaterowi sceny z jego życia przeszłego, teraźniejszego i przyszłego. Przerażony wizją samotnej śmierci, Scrooge pojmuje beznadziejność takiego trybu życia i nastawienia do innych ludzi, staje się z powrotem szczodrym, serdecznym człowiekiem, jakim był za młodu, przed śmiercią siostry, jedynej jak się zdawało osoby, która kiedykolwiek troszczyła się o niego.

„Opowieść wigilijna” była niespodziewanym sukcesem Charlesa Dickensa. Pierwszy nakład wyniósł 6 tysięcy egzemplarzy i został wyprzedany w ciągu zaledwie trzech dni. Dickens napisał książkę przede wszystkim z zamiarem spłacenia swoich długów karcianych.

Dickens był pierwszym sławnym pisarzem, który zdecydował się na publiczne odczytanie swego dzieła. Lektura odbyła się podczas Świąt Bożego Narodzenia w Birmingham w 1852 roku. Zgromadzeni mieszkańcy (około 2 tysięcy osób) zareagowali bardzo entuzjastycznie na występ Dickensa. Pisarz rozpoczął odczyt następującymi słowami: „Panie i Panowie, muszę powiedzieć, że żywię wielki sentyment wobec Birmingham i jego mężczyzn. Pozwólcie mi naprawić drobne przeoczenie i dodać, że do kobiet z Birmingham również. Pierścień, który noszę na moim palcu, to dawny prezent z Birmingham. Gdybym pocierając go, miał możliwość przywołania ducha, który był posłuszny pierścieniowi Alladyna, szczerze zapewniam, że moim pierwszym poleceniem wobec tego geniusza byłoby to, aby osobiście pojawił się w Birmingham i załatwił jego największe bolączki. A teraz mam przyjemność, aby podczas dzisiejszego wieczoru przeczytać ‚Opowieść wigilijną’ w czterech strofach”.

Zadanie: Obejrzyjcie film „Opowieść Wigilijna” i zastanówcie się, która postać chcielibyście zagrać i dlaczego? Odpowiedź wpiszcie do zeszytu pracy zdalnej. Pamiętacie, że w naszym Ośrodku odbyły się dwa przedstawienia tej opowieści?

Ciekawostka: Czy wiecie, że opowiadanie Charlesa Dicensa było wielokrotnie tłumaczone i wydawane jako „Opowieść wigilijna” ale oryginalny tytuł brzmi „Kolęda prozą?

Przyjemnego oglądania!
pani Magdalena Czechowicz i pani Anna Roguska
Do zobaczenia!

Źródła:
1. https://booklips.pl/zestawienia/11-interesujacych-faktow-na-temat-opowiesci-wigilijnej-charlesa-dickensa/
2. https://pl.wikipedia.org/wiki/Opowie%C5%9B%C4%87_wigilijna


27-11-2020

Qlturka nr 5

Ciekawy obiekt w samym sercu miasta to piękna sala koncertowa zwana Narodowym Forum Muzyki. Wybudowany w latach 2007-2010 sporych rozmiarów obiekt to nie tylko sala koncertowa mieszcząca 1800 osób, ale także trzy dodatkowe sale kameralne, powierzchnie konferencyjno-biurowe oraz przestrzeń wystawiennicza. Pod gmachem NFM znajduje się parking podziemny na 660 samochodów. Przyjrzyjmy się bliżej temu miejscu…

Na początek odrobina historii…

Przed 1807 rokiem mieścił się tutaj wojskowy plac ćwiczeń, który zlokalizowany był w sąsiedztwie Pałacu Królów Pruskich.

W okresie 1807-1945 plac zmienił się w przestrzeń rekreacyjno-spacerową, a to za sprawą likwidacji okolicznych murów miejskich przez napoleońskich zwycięzców nad pruskimi obrońcami. Powiększony plac wykorzystywany był do defilad i publicznych uroczystości. W latach 30. Plac był także miejscem urządzania imprez masowych.

W latach 1945-2000 teren nadal był przestrzenią do organizacji imprez, a pierwszym wydarzeniem po zakończeniu II wojny światowej była defilada powracających wojsk. W późniejszym okresie, przez plac prowadziła tymczasowa linia kolejowa, służąca do wywozu gruzu ze zniszczonego miasta. Do połowy lat 50. Plac ten nosił nazwę placu Prezydenta Bolesława Bieruta. W latach 60. i 70. urządzano tutaj Kiermasz Książki, później był to teren półlegalnego targowiska, a pod koniec lat 90. organizowano tu darmowe koncerty pod gołym niebem.

Na początku XXI wieku stworzono na przestrzeni placu skatepark z rampami, boksami i barierkami. Przyjeżdżali tu skaterzy, BMX-owcy i rolkarze z całego miasta, by doskonalić swoje umiejętności. Niestety w sierpniu 2005 zdarzył się śmiertelny wypadek, po którym zlikwidowano skatepark. Jak wyglądał ten teren, możecie zobaczyć tutaj:

Ciekawostki o Narodowym Forum Muzyki…

Obiekt został stworzony według projektu Autorskiej Pracowni Architektury Kuryłowicz & Associates, wyłonionego podczas międzynarodowego konkursu architektonicznego. Powierzchnię budynku tworzy sześć kondygnacji nadziemnych i trzy podziemne. W gmachu znajdują się cztery sale koncertowe, studio nagrań, przestrzeń konferencyjno-biurowa, punkty gastronomiczne oraz sklep muzyczny. Korytarze pełnią często funkcję przestrzeni wystawienniczej.

Kształt obiektu miał przypominać instrument muzyczny: forma obiektu i materiał, z który go pokrywa przypomina pudło rezonansowe instrumentu strunowego. Foyer, pokryte innowacyjnym materiałem, poprzez zastosowanie barw czerni i bieli, przypomina klawiaturę fortepianu.

Sala główna to miejsce organizacji dużych wydarzeń, m.in. koncertów, występów kabaretowych, widowisk. Składa się z parteru, amfiteatru, chóru i trzech balkonów. Jej akustyka została tak zaprojektowana, by dostosowana była do każdego repertuaru. Puste przestrzenie okalające salę i ruchome ściany oraz podwieszane sufity pozwalają na regulację głośności brzmienia każdego dźwięku.

Wszystkie sale koncertowe są odizolowane akustycznie od pozostałych części budynku, a przede wszystkim od hałasów zewnętrznych, w szczególności ulicznych. Dzięki zastosowaniu najwyższych standardów akustycznych, podczas koncertów w NFM nie usłyszymy nic, poza wszechogarniającą muzyką.

W ubiegłych latach Qlturka odwiedziła Narodowe Forum Muzyki kilkukrotnie…

Zachęcam do odwiedzenia Narodowego Forum Muzyki online:

Źródło:

https://www.nfm.wroclaw.pl/nfm/o-nfm

https://childdevelop.pl

https://pl.wikipedia.org/wiki/Plac_Wolno%C5%9Bci_we_Wroc%C5%82awiu

ZADANIE:
Uzupełnij krzyżówkę muzyczną wpisując nazwy instrumentów w odpowiednie pola.

Opracowanie:  Małgorzata Ziernik


26-11-2020

Zajęcia szachowe 5 

Witamy serdecznie!

Przesyłamy część piątą zadań szachowych.

Dla początkujących: nowa figura wieża (pion jako cel nieruchomy nie wykonuje ruchu, ale może zbić wieżę), z książki Anatolija Karpowa i Anatolija Szingirieja “Kurs podstawowy”.

Dla bardziej zaawansowanych: ćwiczenia matowania w dwóch ruchach z wykorzystaniem hetmana, lekkiej figury lub pionka, z książki Ireneusz Gawle i Jerzy Moraś “Damy mata”.

Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie , sprawdzimy je po powrocie do Ośrodka.

Pozdrawiamy Adam Świder i Paweł Rogacz


25-11-2020

Dyskusyjny Klub Filmowy 5

Witajcie,

Chcielibyśmy Wam zaproponować kolejny film, który zrobił na nas wrażenie. Pozostajemy w klimacie długich listopadowych (jesiennych) wieczorów. Film nie jest nowy, ale tematyka bardzo na czasie. Dla osób wrażliwych przydadzą się pod ręką chusteczki.

MIĘDZY PIEKŁEM A NIEBEM ( What Dreams May Come )

Rok produkcji: 1998
Czas trwania: 1 godz. 53 min.
Reżyseria:  Vincent Ward
Scenariusz:  Ronald Bass
Gatunek:  Fantasy / Melodramat
Produkcja:  Nowa Zelandia / USA
Premiera: 28 września 1998 (świat)

  

Nagrody i nominacje

Oscar 1999 – Najlepsze efekty specjalne- nagrodzeni Joel Hynek, Nicholas Brooks, Stuart Robertson, Kevin Scott Mack;

Nominacje: Oscar – Najlepsza scenografia Cindy Carr, Eugenio Zanetti;

Złoty Satelita – Najlepsze efekty specjalne;

Amerykańska Gildia Scenografów – Najlepsza scenografia w filmie Christian Wintter, Eugenio Zanetti, Jim Dultz, Tomas Voth.

O czym jest film?

Ile trzeba uczucia, by pokonać Piekło – oto pytanie, które stawiają sobie widzowie oglądając “Między piekłem a niebem”. Niezwykle sugestywną i wzruszającą zarazem wizję życia po życiu, wyróżnioną Oscarem za niesamowite wprost efekty specjalne. Po tragicznej śmierci dzieci w wypadku samochodowym Chris Nielsen (Robin Williams) skupia się na ratowaniu żony Annie (Annabella Sciorra), która popadła w manię samobójczą. Niestety, on również ginie w wypadku drogowym. Niebo, do którego się dostał, skomponowane jest z plastycznych wizji Annie. Wędrując po świecie jej obrazów odnajduje nie tylko wspomnienia szczęśliwych dni, ale i dusze. Tkwi teraz na samym dnie piekła, pogrążona w głębokim letargu. Czy Chris zdoła ją wyrwać z mrocznej otchłani?
opis dystrybutora dvd

Ciekawostki o filmie:

Annette Bening była kandydatką do roli Annie Nielsen.

Muzykę do filmu napisał Ennio Morricone, ale została ona odrzucona.

Zdjęcia do filmu powstawały w Alamada, Woodside, Oakland, Piedmont, San Francisco, San Jose, San Rafael, Treasure Island (Kalifornia, USA) oraz w rezerwacie Indian Blackfeet, Parku Narodowym Glacier (Montana, USA), nad wodospadem Niagara Falls (Nowy Jork, USA) oraz nad wodospadami Angel Falls w Wenezueli.

Okres zdjęciowy do filmu trwał od 25 czerwca do 7 października 1997 roku.

Źródło: https://www.filmweb.pl

Zadania:

Obejrzyjcie film.

Co sądzicie o filmie?

Jakie wywarł na Was wrażenie?

Odpowiedzi zapiszcie w założonych zeszytach, zróbcie zdjęcie i prześlijcie nam na nasz adres e- mail.

Materiały przygotowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak.


24-11-2020

ZAJĘCIA KREATYWNE nr 5

Zabawa plastyczna – jesienne drzewo

Pomoce: duża kartka papieru, kredki lub pisaki, farby w kolorach jesieni (żółte, pomarańczowe, brązowe, ciemno zielone).
Opis zabawy: Na dużej kartce papieru rysujemy konar drzewa wraz z gałęziami. Następnie przy użyciu farby w jesiennych kolorach smarujemy rączki i odbijamy je na gałęziach tworząc liście.

Link do obejrzenia:

 

Przygotowanie: Sławomir Jabczyk i Jolanta Rus i Maria Bzdyl


23-11-2020

Zajęcia plastyczne nr 5

Przygotuj:
• garść polnych roślin, a nawet trawy lub chwastów
• arkusz sztywnej folii przezroczystej A4 (np. ofertówka, koszulka na dokumenty itp.)
• arkusz folii samoprzylepnej A4 (lub zwykłej folii transparentnej)
• dziurkacz
• kawałek sznurka
• farby kryjące 1-3 kolory
• wodę

JAK ZROBIĆ WITRAŻ ROŚLINNY

Technika plastyczna mieszana

Przygotuj świeże rośliny. Ułóż je na folii w dowolny sposób. Posyp płatkami kwiatów, listkami lub drobnymi kawałkami roślin. Upuść kilka kropel lekko rozwodnionej farby i rozprowadź ją palcami.
Nakryj całość arkuszem folii samoprzylepnej i przygładź dłońmi. Obserwuj jak farba rozlewa się i “wędruje” pod folią. Przedziurkuj, przewlecz sznurek i powieś na gałęzi lub w oknie.

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałki o 18.00
Pozdrawiamy życząc zdrowia Panie Katarzyna i Dorota


Koło Teatralne nr 5

Giselle

Listopad to czas wirtualnych przedstawień Opery Wrocławskiej. Jest to odpowiedź na decyzję o zamknięciu dla publiczności placówek kultury. Transmisje na żywo oraz nagrania spektakli są udostępniane na kanale YouTube Opery Wrocławskiej.

Straszny Dwór” pod dyrekcją Michała Klauzy transmitowany był na żywo w dniu 102 rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości i oglądało go w internecie niemal 17 tysięcy widzów. Jeszcze w tym miesiącu, bo 28 listopada o godz. 19, na wirtualnych deskach Opery wystawiany będzie balet „Giselle” Adolphea Adama, w choreografii Zofii Rudnickiej i Ewy Głowackiej. Usłyszymy również Orkiestrę Opery Wrocławskiej, pod batutą Adama Banaszaka.

„Giselle” jest to romantyczna opowieść o miłości silniejszej niż śmierć. Oparta  na legendzie spisanej przez Heinricha Heinego. Opowiada historię pięknej, wiejskiej dziewczyny, która zakochuje się w Księciu przebranym za wieśniaka. „Giselle” uznawany jest za najpiękniejszy balet romantyczny XIX wieku i przedstawiony został  w dwóch aktach.

I.  W pewnej wiosce mieszka piękna dziewczyna o imieniu Giselle. O jej rękę stara się Hilaron, który był leśniczym. Jednak pewnego dnia Giselle spotyka młodzieńca o imieniu Loys i zakochuje się w nim. Nie wie, że ów młodzieniec to przebrany książę Albert, zaręczony z córką księcia Kurlandii, Batyldą. Zazdrosny Hilaron odnajduje rzeczy księcia i demaskuje go. Zrozpaczona Giselle traci zmysły. Jej serce  nie wytrzymuje rozpaczy i umiera w ramionach Alberta.

Akt II.   Akcja dzieje się na cmentarzu, w środku nocy. Jest to miejsce nawiedzone przez wiły, duchy dziewcząt, którym złamano serce. Wiły za życia zranione przez mężczyzn, po śmierci zabijają każdego napotkanego mężczyznę. Królowa wił, Mirta gałązką mitry przywołuje zjawy, gdyż do ich grona ma dołączyć nowa dziewczyna o imieniu Giselle. Duch dziewczyny wyłania się z grobu i zaczyna tańczyć. Nagle do grobu Giselle przybywa zrozpaczony Albert . Dostrzega zjawę swojej ukochanej i zaczyna z nią tańczyć. Zjawa po chwili znika, a następnie nawołuje księcia chcąc go uchronić przed wiłami. Zaraz potem wiły dopadają Hilarona, który ukrywał się w zaroślach i zmuszają go do tańca. Leśniczy ginie z wyczerpania. Wraz ze wschodem słońca słabnie moc wił i Giselle udaje się ocalić ukochanego. Jednak sama musi wrócić do świata wił i raz  na zawsze żegna się z ukochanym księciem.

Zadanie: Zachęcamy Was gorąco do obejrzenia na żywo transmisji baletu Opery Dolnośląskiej pod tytułem „Giselle” na kanale YouTube Opery Wrocławskiej 28 listopada (sobota) o godz. 19. Swoje opinie zapiszcie w swoich zeszytach pracy zdalnej. Wspólnie podczas naszego spotkania na platformie Teams porozmawiamy o tym wydarzeniu.

Ciekawostka: Wiły to postacie z mitologii słowiańskiej. Nazwa „wiła” pochodzi  od szaleńczego tańca, w którym wiła wije się, wiruje. Wiły to dusze młodych dziewcząt, które nie zdążyły nacieszyć się życiem.

Przyjemnego oglądania!
pani Magdalena Czechowicz i pani Anna Roguska.
Do zobaczenia!

Źródła:
1. https://e-teatr.pl/wroclaw-opera-wroclawska-zaprasza-na-kolejne-spektakle-online-5564
2. https://www.bajkowyzakatek.eu/2017/09/wiy.html


20-11-2020

Qlturka 4

POPOWICE KIEDYŚ I DZIŚ

Popowice – wrocławskie osiedle, którego historia sięga lat 20 XX wieku. Obecnie znane, duże osiedle, na którym mieści się nasza Szkoła i Ośrodek. Świetny punkt dojazdowy do każdego miejsca w mieście, posiadający połączenia autobusowe i tramwajowe, sklepy, kościół, lokale gastronomiczne oraz piękny park. Zapewne wielu z Was myśli, że to zwykłe blokowisko, jakich wiele… Niekoniecznie! Poznajmy bliżej charakterystyczną uskokowo falującą zabudowę bloków projektu Witolda Molickiego.

Miasto „wchłonęło” Popowice w latach 20 XX wieku. Osiedle zostało zaprojektowane przez Theo Effenbergera jako zabudowa wielorodzinna dla mniej zamożnych oraz szeregowa, jedno- lub kilkurodzinna, dla klasy średniej. Projekt osiedla opierał się na modernistycznych postulatach o dostęp do światła dla każdego, dostęp do przestrzeni, świeżego powietrza, podstawowych wygód i zieleni. Budynki zaprojektowane w zabudowie kwartałowej (na brzegach), otaczały zazielenione podwórka. Powstałe osiedle przeznaczone było dla około 8000 mieszkańców zamieszkujących około 800 mieszkań, usytuowanych w budynkach otaczających zielony dziedziniec, na którym usytuowano kościół i szkołę ludową. Dostęp do tych usług wpisywał się w modernistyczną ideę kompletnej jednostki mieszkaniowej.

Centralnym miejscem Popowic był zielony skwer zwany dziś Placem Wiślanym. Ten niewielki teren znajdujący się dziś na rogu ulic Kwiskiej i Legnickiej powstał w wyniku konkursu, który wygrał architekt Ludwig Moshamer, współpracownik Maxa Berga (to on zaprojektował Halę Stulecia). Pierwotny zamysł skweru zakładał stworzenie przestrzeni przyporządkowanej geometrii, gdzie teren otoczony był drzewami ułożonymi w kwadratową literę C, a otwarta część wychodziła na obecną ul. Legnicką. Wielopasmowa jezdnia wówczas była mniejsza, a pojawiające się na niej samochody nieliczne.

Lawina budowania rozpoczęła się po 1945 roku i była doskonałym polem do działania dla ówczesnych architektów. Po wojennej traumie, nasyceni optymizmem i wieloma pomysłami, zapełniali przestrzenie kolejnymi budynkami. Jednym z takich twórców był Witold Jerzy Molicki. Po zaprojektowaniu pobliskiego Szczepina, w latach 70. XX wieku został głównym projektantem nowych Popowic. Zaproponował postawienie uskokowych falujących bloków, które miały otoczyć osiedle niczym dwie ulice. Powstałe w ten sposób zielone podwórka obecnie tworzą jednolitą całość dla mieszkańca. Nie trzeba daleko iść, by dojść do sklepu, szkoły, przychodni, a nawet kina.

Elementem, który wyróżnia popowickie bloki są charakterystyczne balkony. Molicki wiele czasu poświęcił na wykorzystanie plastycznych możliwości tego elementu. Popowice zaprojektował na planie wąskiego trapezu, układając je uskokowo na kolejnych piętrach. Ich plastyczność początkowo dopełniała wykorzystana kolorystyka, która obecnie została zmieniona w skutek odświeżenia elewacji. Nie bez powodu balkony umieszczone zostały na południowych ścianach. Zdaniem architekta, balkon miał sens od strony nasłonecznionej, czyli południowej.

Osiedle Popowice, powstało w latach 70. Dopiero na przełomie lat 80 i 90 uzupełniono o obiekt sakralny. Kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Pokoju to wytwór trójki architektów: Wojciecha Jarząbka, Wacława Hryniewicza oraz Jana Matkowskiego. Kształt bryły obiekt zawdzięcza ikonografii chrześcijańskiej, gdzie drapowany płaszcz oznaczał matczyną opiekę. Ponad nim góruje wieża, która ma symbolizować ręce złożone do modlitwy. Projekt oparty został na jednej figurze geometrycznej, od piwnicy aż po dach budynku. Plan świątyni to dwa złączone ze sobą kwadraty o różnych wielkościach i ściętym narożniku. W kształt kwadratu można tu wpisać niemal wszystko, od otworów okiennych aż po płaskorzeźby dekorujące ławki kościelne.

Źródło:
http://strefakultury.pl/
https://miejscawewroclawiu.pl/popowice-osiedle-z-legendarna-przeszloscia/
https://polska-org.pl/mapy/wroclaw/1939/mapa-001.jpg

ZAGADKA

Poniżej znajduje się mapa Popowic w 1939 roku. Spróbuj wskazać miejsce, gdzie znajduje się nasza szkoła, pobliski kościół, most Milenijny, najbliższa Biedronka. Powodzenia!

Opracowała: Małgorzata Ziernik

Ciekawostka

Rada Miejska Wrocławia, realizując pomysł Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów i Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział Wrocław, zdecydowała, że na osiedlu Nowe Żerniki patronami ulic i skwerów będą polscy i niemieccy architekci. Przyjęto zasadę, że ulice w układzie północ-południe będą nosić nazwiska niemieckich modernistów, którzy przyczynili się do powstania pierwszej wystawy Miejsc Pracy i Zamieszkania (WUWA) w latach 20. ubiegłego wieku. W układzie wschód-zachód ulice na Nowych Żernikach uhonorują polskich modernistów i postmodernistów. Patronami ulic na Nowych Żernikach będą: Andrzej Frydecki, Heinrich Lauterbach, Krystyna i Marian Barscy, Tadeusza Brzoza, Ernst May, Hans Poelzig, Max Berg, Witold Lipiński, Mieczysław Zlat. Skwer na osiedlu będzie imienia Hansa Scharouna. Nazwy kolejnym ulicom będą nadawane wraz z rozbudową Nowych Żernik. Ulicę umożliwiającą wjazd na osiedle nazwano Aleją Architektów.

Agnieszka Gulanowska

na podstawie: https://nowezerniki.pl/ulice-z-architektami-na-nowych-zernikach/


19-11-2020

Zajęcia szachowe 4

Witamy serdecznie!

Przesyłamy część czwartą zadań szachowych, dla początkujących. Jest to kontynuacja ruchów piona – wyrabianie wolnego piona z książki Anatolija Karpowa i Anatolija Szingirieja “Kurs podstawowy”.

A dla bardziej zaawansowanych – ćwiczenia i rozwiązania mata w dwóch ruchach.

Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie, sprawdzimy je po powrocie do Ośrodka.

Pozdrawiamy
Adam Świder i Paweł Rogacz


18-11-2020

Koło dyskusyjno-filmowe 4

Witajcie! W tej odsłonie DKF-u chcielibyśmy zaproponować Wam film „Boże Ciało” w reżyserii Jana Komasy. Film opowiada historię 20-letniego Daniela, który zostaje warunkowo zwolniony z zakładu poprawczego. Wyjeżdża na drugi koniec Polski, aby pracować w stolarni. Jednak zamiast tego, przez zbieg okoliczności, podszywa się pod księdza. Daniel ma naturalny dar mówienia i swoją postawą porywa za sobą mieszkańców miasteczka. Metody Daniela, które od początku jego pobytu budzą kontrowersje, sprawiają, że mieszkańcy miasteczka zaczynają za Nim podążać. Główny bohater idzie jednak swoją drogą i postanawia rozwiązać sprawę, która podzieliła lokalną społeczność. Nawet za cenę swojego zdemaskowania. Kolosalne wrażenie zrobiło na mnie też zakończenie filmu. Nie chciałem, aby kończył się w tym miejscu i w takim niedopowiedzeniu.

Film zdobył główną nagrodę na 44 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i jest naszym kandydatem do Oscara.

Główną rolę zagrał w filmie Bartosz Bielenia. Zagrał, moim zdaniem, fenomenalnie. Mimo, że wiedziałem, że gra chłopaka z poprawczaka przebranego za księdza – chciałem, aby był księdzem. Słowa, jakimi mówił w filmie, trafiały do mnie. Sposób bycia w kościele bardziej przypominał pastora w gospelowym stylu. W połączeniu z wizją lokalnego społeczeństwa ze smutną twarzą budziło, to kontrast i zaciekawienie.

Świetną rolę zagrała też Aleksandra Konieczna – kościelna. Kobieta przejmująco zagrała matkę, której syn zginął w wypadku, który jest osią tego filmu. Z jednej strony mamy chrześcijański nakaz wybaczania swoim wrogom, a z drugiej – dramat matki, która straciła dziecko.

Wydaje mi się, że jest to film, który koniecznie trzeba zobaczyć. Mówi dużo o nas jako społeczności i o nas – jako jednostkach. W filmie jest wiele momentów, w których się śmiejemy. I wiele momentów, w których jest to śmiech przez łzy.

Zapiszcie w swoich zeszytach i dajcie nam znać na Teams, czy widzieliście ten film?

Czy podobał się Wam?

Czy uważacie, że Daniel jest prawdziwy?

Czy rozumiecie jego postawę?

Jak Wy postąpilibyście na jego miejscu?

Opracował Paweł Kupczyk we współpracy z Krzysztofem Oleksiakiem


17-11-2020

Zajęcia artystyczne nr 4

„Jesienny liść”

Bohaterem dzisiejszych zajęć będzie liść- dla wielu z nas symbol ulubionej pory roku.

Potrzebne materiały:

  • Odrobina kolorowych, świeżych liści
  • Klej
  • Dwie sztywne kartki
  • Nożyczki

Na początku, na jednej z kartek rysujemy liść i wycinamy go, można też wydrukować dowolny szablon liścia. Na drugiej kartce przyklejamy liście jeden obok drugiego w taki sposób, aby zakleić barwnie cały środek kartki. Na końcu brzegi kartki z liśćmi smarujemy klejem i przyklejamy kartkę z wyciętym szablonem liścia. W prosty sposób stworzyliście jesienny i estetyczny obrazek, który świetnie może nadać się do wstawienia w ramkę i udekorowania domu. Poniżej link do filmu, który w razie potrzeby pomoże Wam w wykonaniu zadania:

 

 

Przygotowanie: Jolanta Rus, Sławomir Jabczyk, Maria Bzdyl


16-11-2020

Zajęcia plastyczne nr 3

„Kotyliony”

Czego potrzebujesz?

  • Białej i czerwonej kartki papieru,
  • nożyczek,
  • kleju.

Jak zrobić kotylion krok po kroku:

1. Wytnij 12 czerwonych i białych pasków z papieru.
2. Każdy pasek sklej tak, aby powstała łezka.

3. Wytnij 2 koła z białego papieru.
4. Na większe koło przyklej białe łezki.
5. Pomiędzy białe łezki przyklej czerwone.
6. Do ozdoby kotylionu wytnij dwa ozdobne biało- czerwone paski i przyklej je do powstałej kompozycji.
7. Na koniec przyklej drugie białe koło.

 

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałki o 18.00!

Pozdrawiamy życząc zdrowia i udanych prac plastycznych!

 Panie Katarzyna Szymczak i Dorota Brożek


ZAJĘCIA TEARALNE NR 4

Drodzy Wychowankowie!

Zachęcamy do obejrzenia na You Tube, na żywo z Opery Wrocławskiej spektaklu operowego „Cyganeria” Pucciniego, 20 listopada (piątek) o godzinie 19.00. Udział w spektaklu wpiszcie do zeszytu pracy zdalnej. A oto, jak zachęcają nas do udziału w tym wydarzeniu artystycznym twórcy spektaklu:

Treścią sławnej opery Pucciniego „Cyganeria” jest życie paryskiej bohemy w epoce Balzakowskiej. Kompozytor w sposób niezwykle sugestywny i po mistrzowsku zrealizował to zadanie. Widz opery ma tutaj jeden z rzadkich przypadków, gdy każde słowo, każdy gest i każda sytuacja sceniczna są w idealnej symbiozie z muzyką, a ta posiada zarazem jedyny w swoim rodzaju, właściwy tylko dla tego kompozytora styl i urok.

Libretto opery napisane zostało na podstawie La vie la boheme.  Wyraziste postaci zamieszkujących poddasze przyjaciół, dramatyczne dzieje miłości poety (Rudolf) i hafciarki (Mimi), obrazy barwnego życia ulicy paryskiej wszystko organicznie splecione z muzyką głęboko poruszającą, niekiedy wstrząsającą. Cyganeria  utrzymana jest w formie dramatu muzycznego. Muzyka Pucciniego jest pełna zmysłowości, melodyjnej włoskiej kantyleny. Każda postać, istotne momenty akcji i uczucie mają swój odpowiednik w muzyce. Tu właśnie tkwi niezwykła finezja kompozytora, który potrafi tak wspaniale i zręcznie konstruować motywy muzyczne oraz ich wzajemne powiązania.

Słuchacz już na początku wstępu usłyszy charakterystyczny motyw Cyganerii,  potem motyw Mimi,  wesoły kokieteryjny motyw Musetty.  Muzyka, w której zwraca uwagę zwłaszcza urozmaicona rytmika oraz barwność instrumentacji, oddaje po mistrzowsku niesłychaną różnorodność nastrojów Murgerowskiej powieści, przechodzących bezpośrednio od beztroskiej radości i szampańskiego humoru do przejmującego tragizmu.

Obsada:

Mimì – Adriana Ferfecka
Rodolfo – Piotr Buszewski
Musetta – Maria Rozynek-Banaszak
Marcello – Adam Zaremba
Schaunard – Tomasz Rudnicki
Colline – Jerzy Butryn
Benoît – Maciej Krzysztyniak
Alcindoro – Marek Klimczak
Parpignol – Piotr Bunzler
Sierżant – Jerzy Szlachcic
Strażnik – Aliaksandr Bardasau

Orkiestra Opery Wrocławskiej:

Dyrygent – Bassem Akiki
Reżyser – Waldemar Zawodziński
Asystent reżysera -Szymon Komarnicki
Scenografia -Waldemar Zawodziński
Ruch sceniczny – Janina Niesobska
Kostiumy -Waldemar Zawodziński

Do zobaczenia w Operze Wrocławskiej on-line!

Pozdrawiamy serdecznie!
Pani Anna Roguska i Pani Magdalena Czechowicz


13-11-2020

Qlturka 3

Kina w dawnym Wrocławiu…

Pierwsze seanse filmowe w śląskiej stolicy odbyły się w 1896 roku, a pierwsze stałe kino otwarto dziesięć lat później. W roku 1942 we Wrocławiu było już 37 kin.

August i Louis Lumiere skonstruowali i opatentowali kinematograf w 1895 roku. W tym samym roku – 28 grudnia – po raz pierwszy publicznie pokazali swój wynalazek. W Salonie Indyjskim przy bulwarze Kapucynów w Paryżu zaprezentowali film „Wyjście robotników z fabryki”, który obejrzało 35 osób. Już rok później z fascynującym wynalazkiem braci Lumiere mogli się zapoznać wrocławianie. 7 września 1896 roku pokaz filmowy przygotowała spółka Deutsche Automaten-Gesellschaft Stollwerck &Co. z Kolonii, która miała licencję na wyświetlanie filmów w całych Niemczech. Pokaz odbył się w sali Domu Koncertowego przy ulicy Piłsudskiego (Gartenstrasse 39-41). Filmowe przedsięwzięcie trafiło w dziesiątkę. Deutsche Automaten-Gesellschaft Stollwerck &Co. zatrzymała się we Wrocławiu na trzy miesiące. W tym czasie na pokazy wybrało się 90 tysięcy widzów.

Przez 10 lat mieszkańcy stolicy Dolnego Śląska oglądali filmy w kinach objazdowych i różnego rodzaju teatrzykach varietes, w których projekcje były stałym punktem programu. Inna sprawa, że pokazy filmowe z początku XX wieku niewiele miały wspólnego z dzisiejszym kinem. Na 10-15-minutowy pokaz składało się kilka różnorodnych filmów – obrazki z fabryk, podróży, występów akrobatów, iluzjonistów i krótkie filmy fabularne, np. komedie sytuacyjne. Nierzadko właściciele kin objazdowych filmowali miejscowość, w której się zatrzymali, by podnieść atrakcyjność swojego pokazu. Inna sprawa, że jedno kino objazdowe potrzebowało kilkuset filmów, żeby zaprezentować urozmaicony program.
Filmy produkowały wyspecjalizowane firmy i sprzedawały w takiej samej cenie, co metry filmowej taśmy. Więcej pieniędzy można było zażądać jedynie za szczególnie atrakcyjne obrazy – na przykład wydarzenia o światowym zasięgu. Na pokazy można było wejść o każdej porze – nie było żadnych ograniczeń i godziny rozpoczęcia projekcji.
Kina objazdowe robiły furorę, budowano wręcz pałace na kółkach, w których mieściło się nawet 700 widzów. Na przykład zbudowane w 1904 roku kino objazdowe Ludwiga Ohra miało wysokość 13 metrów (środkowa część fasady), oświetlało je 16 lamp łukowych i 800 żarówek! A widownia była podzielona na parter, balkony i loże z siedzeniami wykładanymi czerwonym pluszem. Nie ma się więc co dziwić, że aby przewieźć do kolejnej miejscowości niektóre z tych pałaców, trzeba było całego pociągu.

Filmowy interes okazał się bardzo lukratywny. Niejaki pan Mandt z Bochum, właściciel kina objazdowego, zarobił na czysto w 1909 roku 25 tysięcy marek, a było to więcej niż wynagrodzenie wysokiego urzędnika państwowego. Nic więc dziwnego, że zaczęto szukać nowych możliwości zarobku – jak grzyby po deszczu powstawały kina stałe. W 1905 roku w Niemczech było ich jedynie 40 – w większości działały one w Berlinie. Rok później już 200. W tym pierwsze kino stałe otwarte we Wrocławiu, czyli „Fata-Morgana” przy obecnej ul. św. Mikołaja.
Co ciekawe, pierwsze stałe kina nie były zbyt okazałe. Otwierali je przede wszystkim handlarze i rzemieślnicy. Często w niewielkich lokalach, które przedtem służyły za sklepy. Dlatego też kina te nazywano sklepowymi.
Wrocławska „Fata-Morgana” mogła pomieścić około 100 widzów. Miała tylko 90 metrów kwadratowych powierzchni i prawdopodobnie była połączona z piwiarnią. Co nikogo nie dziwiło, bo berlińczycy często na pierwsze stałe kina mówili „kinotopp” – określenie to powstało z połączenia dwóch wyrazów „Kinematograph” i „Topp”, czyli kufel piwa, w którym mieściło się 0,4 l złocistego napoju.

„Fata-Morgana” przetrwała do 1914 roku. Przez pierwsze lata musiała przynosić dochód, bowiem jej właścicielka – Sara Kayser, później Pflaumbaum – zdecydowała się na sporą inwestycję. W 1909 roku powiększyła kino dołączając do niego kantorek, w którym znalazło się miejsce na kabinę projekcyjną oraz bufet. Po tej modernizacji kino mieściło 138 widzów. Także przy ul. św. Mikołaja powstało pierwsze duże wrocławskie kino – „Colosseum”. Zostało ono otwarte w grudniu 1909 roku i przetrwało do roku 1982. Po wojnie nosiło nazwę kino „Pokój”. „Colosseum” mogło początkowo pomieścić 600 widzów, po przebudowie w latach 20. ubiegłego wieku – 1000. Jak donosiła prasa, „Colosseum” (poprzednio było tam miejsce rozrywkowo-ogrodowe „Scala”) nie dość, że było największym kinem na Śląsku, to jeszcze widzowie mogli liczyć na kupno „potraw i trunków w cywilizowanych cenach” i nikt im nie zakazywał palenia papierosów.

Prawdziwym wydarzeniem było otwarcie we Wrocławiu kina „Palast-Theater” przy ulicy Świdnickiej (Neue Schweidnizstr. 16). „Palast-Theater” został otwarty z wielką pompą. O godzinie 16, 17 i 18 filmowano widzów. Głośno zapowiadano, że „projekcja nastąpi w kolejnym programie i każdemu trafi się okazja, aby obejrzeć swój wierny naturze, żywy obraz”. Kino zostało otwarte w kamienicy, która należała do Moritza Branissa, na parterze mieściła się znana restauracja „Palast-Restaurant, a kino na piętrze. Mogło ono pomieścić 430 widzów, a po przebudowie w 1925 roku wyższej kondygnacji na balkony – kino dysponowało 630 miejscami. Po wojnie do 1968 roku kino działało w niezmienionej formie, jednak ze względu na zły stan techniczny zostało rozebrane, a w 1973 r. na jego miejscu otwarto kino „Warszawa”.

„Palast-Theater” był także świadkiem kinowej rewolucji – to tam właśnie wyświetlono po raz pierwszy we Wrocławiu film fabularny: „Afgrunden” z Astą Nielsen. Seanse odbywały się w dniach 20-30 grudnia 1910 roku i 18-31 stycznia 1911 r.Film trwał prawie godzinę i był przeznaczony dla dorosłych widzów.

Kin przybywało w mieście w tempie ekspresowym. Na początku 1927 roku było ich 27, w grudniu już 30. A właściwie 31, ponieważ w statystykach nie ujmowano placówki przy ul. Prusa (Lehmdamm 32), bo kino nie płaciło podatków. W 1931 roku działały już 32 kina, a w 1935 r. – 36. Wszystkie one mogły naraz pomieścić 17 tys. 957 widzów. W tym trzy kina, które miały ponad 1000 miejsc. W roku 1942 we Wrocławiu było 37 kin.

Wybuch wojny wcale nie spowodował upadku kin. Przeciwnie, cieszyły się one coraz większą popularnością.  W kinie „Tauentzien-Theater” od 1 czerwca 1943 roku do 31.05.1944 filmy obejrzało 854 tys. 751 widzów, kiedy w latach trzydziestych XX wieku rocznie bilety kupowało niespełna 300 tys. osób. Kina były wypełnione po brzegi jeszcze w styczniu 1945 roku. Dopiero ostrzał artylerii radzieckiej spowodował zamknięcie sal kinowych.

 

 

Źródło:
https://gazetawroclawska.pl/wroclawianie-kochali-kino-podczas-ii-wojny-dzialalo-ich-w-miescie-az-37/ar/983178
https://plus.gazetawroclawska.pl/palasttheater-cieszyl-sie-popularnoscia-wsrod-wroclawian/ar/12453058

Krzyżówka filmowa

Pani Małgorzata Ziernik


12-11-2020

Zajęcia szachowe 3

Witamy serdecznie!

Przesyłamy część trzecią zadań szachowych. Dla początkujących kontynuacja ruchów pionka – bicie w przelocie z książki Anatolij Karpow i Anatolij Szingiriej “Kurs podstawowy”. Dla osób zaawansowanych zaczniemy od cytatu “błąd jest przywilejem filozofów, tylko głupcy nie mylą się nigdy” –  Sokrates. Przykłady błędów jakie popełniają nawet mistrzowie do przeanalizowania i wyciągnięcia wniosków dla siebie.

Pozdrawiamy!
Pan Adam Świder i Pan Paweł Rogacz


11-11-2020

Koło dyskusyjno-filmowe 3

 

Witajcie,

Chcielibyśmy Wam zaproponować kolejny film, który zrobił na nas wrażenie.

Mamy miesiąc listopad, czas zadumy i wspomnień osób zmarłych z naszego otoczenia. Wiąże się to z wieloma rozmyślaniami m.in.:

o cel życia, czy coś nas czeka po śmierci, czy osoby, które już odeszły kiedyś będzie nam dane zobaczyć. W związku z powyższym naszą kolejną propozycją jest:

ZNAMIĘ (Dragonfly)
Rok produkcji: 2002
Czas trwania: 1 godz. 44 min.
Reżyseria: Tom Shadyac
Scenariusz: David Seltzer / Brandon Camp / Mike Thompson
Gatunek: Dramat
Produkcja: Niemcy / USA
Premiera: 18 lutego 2002 (świat)

O czym jest film:

Dr. Joe Darrow (Kevin Costner) nie może odzyskać równowagi po śmierci swojej ukochanej żony Emily (Susanna Thompson). Wydaje mu się, że wszędzie widzi ważki, które przypominają mu kształt jej znamienia. Wkrótce jeden z dawnych pacjentów Emily, który obudził się ze śmierci klinicznej, mówi mu, że żona próbuje się z nim skontaktować. Joe chce za wszelką cenę rozwikłać tę zagadkę. Pomaga mu w tym siostra Madeline (Linda Hunt), katolicka zakonnica, która uświadamia Joemu, że jest pewna nierozwiązana sprawa pomiędzy nim a żoną.
opis dystrybutora dvd

Ciekawostki o filmie:

Rola Darrowa została napisana z myślą o Harrisonie Fordzie jako odtwórcy. Ford jednak odrzucił tę rolę.

Zdjęcia do filmu kręcono w Arcadii, Foresthill, Universal City i Los Angeles (Kalifornia USA), Chicago (Illinois, USA), Kaua’i (Hawaje, USA) oraz w Wenezueli. Sceny rozgrywające się nad rzeką nakręcono w Auburn (Kalifornia, USA).

Alison Lohman zagrała małą rolę pacjentki chorej na raka, lecz została ona całkowicie wycięta z filmu. Na potrzeby tej rólki musiała zgolić głowę, przez co w czasie kręcenia swojego następnego filmu “White Oleander” (2002), musiała nosić perukę.

Film jest dedykowany Katharine Curtiss (żonie Alana Curtissa, pierwszego asystenta reżysera/asystenta producenta), która zmarła podczas realizacji filmu.

Zdjęcia do filmu kręcono od 16 listopada 2000 roku do 1 marca 2001 roku.

Samolot, którym leci Joe (Kevin Costner) to Cessna Cardinal RG.

Zadania:

Obejrzyjcie film.

Co sądzicie o filmie?

Jakie wywarł na Was wrażenie?

Odpowiedzi zapiszcie w założonych zeszytach, zróbcie zdjęcie i prześlijcie nam na skrzynkę na e- maila.

Źródło:
https://www.filmweb.pl

Materiały przygotowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak.


10-11-2020

ZAJĘCIA KREATYWNE 3
NIEPODLEGŁOŚĆ
CZYM JEST DLA MNIE

Jak rozumiesz pojęcie „ Niepodległość”?

Wpisz swoje skojarzenia w puste miejsca

 

 

…………………………………………….

…………………………………………….

…………………………………………….

…………………………………………….

…………………………………………….

…………………………………………….

POKOLORUJ KONTUR MAPY POLSKI BARWAMI NASZEJ FALGI NARODOWEJ 

MAŁA FLAGA JAK TO ZROBIĆ?

Przygotujmy: wykałaczki, papier biały i czerwony, klej, nożyczki, ołówek i linijkę

  • Z białego papieru wycinamy prostokąt 2cm na 6cm. Zaznaczamy na nim podział w połowie czyli na wysokości 1cm.
  • Z czerwonego wycinamy prostokąt tak na oko 1,5cm na 6,5cm; chodzi o to, by czerwony wystawał poza prostokąt biały, tak będzie łatwiej kleić.
  • Przyklejamy czerwony prostokąt do białego. Górna krawędź czerwonego ma się oczywiście znaleźć na połowie białego, tam gdzie zaznaczyliśmy wysokość 1cm.
  • Odwracamy pracę i przycinamy tę części czerwonego prostokątu, który wystaje poza biały.
  • Składamy flagę wzdłuż krótszego boku. W samym zgięciu umieszczamy wykałaczkę, smarujemy klejem i sklejamy.

 

Opracowanie :
Sławomir Jabczyk
Jolanta Rus
Maria Bzdyl


09-11-2020

Koło Teatralne nr 3
Mira Lobe „Babcia na jabłoni”.

Witamy Was serdecznie podczas naszych kolejnych zajęć teatralnych. Dzisiaj    na chwilkę zajrzymy do literatury austriackiej i spotkamy się z bohaterami powieści dla dzieci pod tytułem „Babcia na jabłoni” autorki Miry Lobe.

Babcia, każdy to wie, jest najlepsza na świecie. Babcia zawsze nas zrozumie, a mało kto z dorosłych to potrafi! Gdy byliśmy mali babcia nigdy nie złościła się, kiedy na spacerze mieszaliśmy kijem błoto w kałuży, bo rozumiała, że przy tej zabawie musiały trochę zachlapać się ubrania.

Główny bohater naszej powieści, mały chłopiec o imieniu Andi, chociaż miał kochającą rodzinę i dwójkę starszego rodzeństwa, to jednak nie miał babci. Było mu przykro, ponieważ niektórzy jego koledzy mieli nawet dwie babcie! Andi lubił przesiadywać na gałęzi dużej jabłoni, która rosła w jego ogrodzie. Właśnie tam podczas kolejnej zabawy wymyślił sobie swoją babcię…

Zadanie nr 1: Zachęcam Was do obejrzenia adaptacji tekstu powieści.

Zadanie nr 2: Babcia jest najlepsza na świecie. A Wy jak myślicie dlaczego? Zastanówcie się i wpiszcie odpowiedź do zeszytu pracy zdalnej. Porozmawiamy też o tym podczas naszych zajęć na platformie Teams.

Pozdrawiamy Was serdecznie i życzymy miłego oglądania!

Pani Magdalena Czechowicz i Pani Anna Roguska

 

Bibliografia: Mira Lobe, Babcia na jabłoni, Wyd. Dwie siostry, 2007.

Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=TGVeheDA5uw


06-11-2020

Qlturka 2
Dawne oraz obecne kina we Wrocławiu

Kina to świątynie filmów. Choć krainę filmów stanowi Hollywood, to za sprawą kin filmy trafiają niemal do każdego zakątka Ziemi. Kino narodziło się w 1895 roku. Pierwszy seans filmowy odbył się 28 grudnia 1895 roku. Było to możliwe dzięki wynalazkowi braci Lumière. Jak szybko nowinki techniczne zdołały przedostać się do Polski? Polska kinematografia od samego początku musiała walczyć o rację bytu. Zabory, wojny i komunizm nie zatrzymały polskiego kina na drodze ku rozwojowi.

Bracia Lumière

Dwóch braci, pochodzących z Francji, wynalazło kinematograf. Oczywiście nie byli jedynymi, którzy podejmowali to przedsięwzięcie. Wynalazca Muybridge w 1878 roku w celu wygrania zakładu, stworzył urządzenie o nazwie zoopraksiskop, który posłużył mu do zobrazowania ruchu konia. Kinematograf nie powstałby również bez kineskopu, wynalazku Edisona, który stanowi źródło światła. Innym, podobnym wynalazkiem bębnowym był praksynoskop, autorstwa Reynauda.

Prawdziwa przygoda z kinematografią rozpoczęła się jednak od wynalezienia jednoobiektowej kamery filmowej. Wynalazcą był również Francuz- Louis Le Price. W 1888 roku nakręcił urządzeniem pierwszy materiał filmowy. Niestety jego historia jest mało znana, z filmu zachowało się dosłownie parę sekund, a sam wynalazca zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Wtedy właśnie do rozgrywek o tytuł konstruktora kinematografu przystąpił Edison, później pokonany przez braci Lumière. Mieli oni jedną rzecz, której brakowało reszcie konkurentów- olbrzymią fortunę.

Kinematografia wchodzi do Polski

W czasie powstawania kinematografu i jego zyskiwaniu na popularności, Polska nie istniała. Trzeci rozbiór Polski, podział ziem i ich odmienne ustawodawstwo sprawiły, że kino nie miało łatwych początków. W roku 1896 roku do Warszawy przybyło kolejno dwóch przedstawicieli francuskich wynalazców. Mieli oni za zadanie utworzyć filię oraz przeprowadzić pokazy na polskich ziemiach. Plany jednak nie wypaliły z winy biurokratycznych urzędników. Ostatecznie odbył się pokaz, podczas którego użyto aparatu Edisona. Nie został on jednak odebrany pozytywnie. Został uznany za męczący i mało innowatorski. Ostatecznie prezentacja wynalazku Francuzów odbyła się 14 listopada 1896 roku w krakowskim Teatrze Miejskim.

Kina we Wrocławiu w 2020 roku

Zacznijmy od działających obecnie kin i tzw. sieciówek kin we Wrocławiu. Obecnie w naszym mieście jest 7 obiektów kinowych – jest to aż o 30 obiektów mniej niż przed wojną.

Dolnośląskie Centrum Filmowe (dawne Kino Warszawa)

Po gruntownym remoncie w 2011 roku obiekt zyskał 2 nowe sale i nową nazwę – Dolnośląskie Centrum Filmowe (DCF). W czterech (wcześniej były 2) klimatyzowanych pomieści się łącznie 600 widzów. Repertuar okrojony, w porównaniu do pozostałych kin, choć i znajdą się aktualne premiery filmowe. Ciekawostką jest to, że nie ma reklam lub są bardzo krótkie – lepiej się nie spóźnić na seans.

Kino Nowe Horyzonty (kino Helios)

Jedno z pierwszych nowoczesnych kin we Wrocławiu kino Helios w budynku przy ul. Kazimierza Wielkiego 19a-21. Po wielu latach przemianowane na Kino Nowe Horyzonty. Wraz ze zmianą nazwy nastąpiła zmiana repertuaru i obecnie obejrzymy tu tzw. filmy kina artystycznego i autorskiego, a także festiwale filmowe. Obiekt ma dziewięć klimatyzowanych sal kinowych na łączną liczbę miejsc 2329.

Cinema City Wroclavia

To mieszczące się w galerii handlowej Wroclavia kino Cinema City+IMAX – mieści się w otwartym 18 października 2017 roku centrum handlowym Wroclavia. Obiekt posiada 20 sal, w tym jedyną we Wrocławiu salę IMAX, salę 4DX i 3 sale VIP. Niektóre sale kinowe wyposażone są w system dźwiękowy Dolby Atmos.
Cinema City – w Centrum Handlowym Korona, przy ulicy Bolesława Krzywoustego 126C. Ma dziewięć sal kinowych od 156 do 333 miejsc. Łącznie pomieści ponad 2000 widzów.

Multikino – Pasaż Grunwaldzki

Kino w Pasażu Grunwaldzkim należy do sieci Multikino – znajduje się przy Placu Grunwaldzkim 22 w centrum handlowym Pasaż Grunwaldzki. Otwarte wraz z centrum handlowym 10 maja 2007 roku, ma jedenaście sal kinowych przeznaczonych dla 2578 widzów.

Helios Magnolia Park

Kino Helios mieści się w Magnolia Park przy ulicy Legnickiej 58. Otwarte w 2007 roku wraz z centrum handlowym. Posiada siedem sal, które mieszczą łącznie 1230 widzów.

OH Kino Arkady Wrocławskie (dawne Multikino)

Powstałe w miejscu, gdzie dawniej mieściło się Multikino OH Kino – otwarte 26 października 2017 roku w centrum handlowym Arkady Wrocławskie. Posiada około 2700 miejsc w 10 salach kinowych.

Kina we Wrocławiu przed 1906 rokiem

Historia kina we Wrocławiu sięga przeszło 100 lat wstecz aż do XIX wieku – bo to właśnie wtedy zastosowaniu aparatury braci Lumière odbył się pierwszy pokaz filmu. Był to 7 września 1896 roku w sali Domu Koncertowego przy Gartenstrasse 39-41 (obecnie ul. Piłsudskiego). Zaledwie kilka miesięcy po premierze wynalazku kinematografu w Paryżu, można było zobaczyć pokaz we Wrocławiu i zorganizowała go spółka Deutsche Automaten-Gesellschaft Stollwerck &Co z Kolonii należąca do Ludwika Stollwercka. Firma ta, choć zajmująca się dotychczas głównie produkcją czekolady i automatami do jej dystrybucji posiadała także licencje do wyświetlania filmów (a dokładniej do użytkowania kinematografu) na terytorium całych Niemiec.

W kolejnych latach we Wrocławiu pojawiały się różne kina wędrowne i salowe. Np. w 1905 roku w dużej sali Wrocławskiego Domu Koncertowego odbywały się seanse kinematograficzne, których pomysłodawcą był inżynier Kade z Drezna. Seanse wyświetlano również w salach teatrów variété (czyli takich, gdzie są grane różnorodne sztuki).

Od roku 1905 nastąpił na terenie całych Niemiec gwałtowny rozwój kin stacjonarnych. I tak jak w roku 1905 w całych Niemczech istniało zaledwie 40 kin, tak już w 1913 roku było ich już ponad 3 tysiące, a w samym Wrocławiu (wtedy jeszcze Breslau) funkcjonowały 23 kina.

Pierwsze kina stacjonarne we Wrocławiu powstawały w małych salach, o niewielkiej liczbie miejsc. Nazywano je kintoppami, ze względu na dopuszczalną konsumpcję piwa. W pierwszych kinach nie istniał zakaz palenia tytoniu, serwowano różne trunki, a podczas seansów grała orkiestra lub występowali solowi artyści, jak np. włoski tenor Mario Coscia. Seanse kinowe składały się z krótkich filmów o różnej tematyce.

Pierwsze wrocławskie kino

Pierwsze wrocławskie kino powstało w domu towarowym Victoria przy Nikolai Str 65-68 (obecnie jest to ulica św. Mikołaja) i nosiło nazwę „Fata-Morgana”.

Obiekt zajmował powierzchnię około 90 m² – co ciekawe kino to pełniło również rolę piwiarni czyli można było pójść na piwo i do kina. Pierwszą właścicielką Fata Morgany była Sara Kayser.
W latach 1909-1910 obiekt został rozbudowany i powiększony – dzięki czemu w 18 rzędach foteli mieściło się 139 widzów. W marcu 1913 roku kino odkupił Ernest Wendriner, nowy właściciel zmienił nazwę na Zentral-Kino. Niespełna kilka miesięcy później kino znowu zmieniło właściciela oraz nazwę – jeszcze przed końcem 1913 roku właścicielem obiektu o nazwie już Nikolai-Lichtspiele został Hermann Eichler.

Więcej o kinach w dawnym Wrocławiu w kolejnym materiale.

A teraz zadanie dla Was: spróbujcie połączyć obrazek z nazwą przedstawionego elementu:

1 zoopraksiskop A
2 jednoobiektywowa kamera
z 1888 roku
B
3 praksynoskop C
4 kineskop D
5 mutoscope E

Źródło:
1. https://naszwroclaw.net/miejsca/kina-we-wroclawiu-dzialajace-historyczne-lista-repertuar/
2. http://voxvratislaviensia.eu/dawne-oraz-obecne-kina-we-wroclawiu/
3. http://w.historiasztuki.com.pl/strony/015-00-01-FILM-TECHNIKA.html


Zajęcia szachowe 2

Witamy serdecznie, przesyłamy część drugą zadań wraz z rozwiązaniami a także dla początkujących ruchy pionkiem. Zadania pochodzą z książki Ireneusza Gawle i Jerzego Morasia “Damy Mata” natomiast ruchy pionkiem  z  książki Anatolij Karpow Anatolij Szingiriej “Kurs podstawowy”. Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie. Materiały te będą również dostępne na stronie NOSW zdalnie.

Pozdrawiamy! Pan Adam Świder i Pan Paweł Rogacz.


04-11-2020

Dyskusyjny Klub Filmowy 2

Witajcie. Chcielibyśmy Wam zaproponować kilka filmów, które zrobiły na nas wrażenie. Wydaje nam się, że są to filmy ważne, poruszające tematy, które są życiowe i wpływają na obraz otaczającego nas świata.

Pierwszym z takich filmów jest film „Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego. Główne role w filmie zagrali Dorota Segda, Bogusław Linda, Aleksandra Maliszewska i Teresa Lipowska. W pozostałych rolach zagrali Cezary Pazura, Krystyna Janda, Renata Dancewicz, Bronisław Wrocławski, Daria Trafankowska czy Katarzyna Dowbor. Film miał premierę w grudniu 1995 roku. Film wygrał w roku 1996 „Złotą Kaczkę” jako najlepszy film polski.

Sama fabuła filmu nie jest oryginalna. Zapracowany ojciec, operator filmowy, zauważa, że jego żona powoli popada w chorobę psychiczną. W końcu żona dokonuje samookaleczenia i winę za to zdarzenie zrzuca na pobicie przez swojego męża. Wezwana przez sąsiadów policja radzi mężowi, aby awantury załatwiał po cichu w zaciszu domowym. Kiedy wszystko wydaje się być na dobrej drodze, żona Michała niespodziewanie wyprowadza się do swoich rodziców zabierając ze sobą swoją córkę, Kasię. Tytułowy tato rozpoczyna trudną i wyczerpującą walkę o swoją córkę.

Rola Bogusława Lindy, jakże inna od filmowych twardzieli jest poruszająca. Super prezentuje się także pani Teresa Lipowska- w filmie Ślesickiego bezwzględna teściowa Michała.

Wydaje nam się, że Film Tato jest obowiązkową propozycją dla każdego kinomana. Jest w nim dużo odniesień do innych filmów m.in. „Casablanca” czy „Sprawy Kramerów”. Film, naszym zdaniem, można uznać za dramat ale dramat wart obejrzenia. Pokazuje walkę jednostki z systemem. Walkę, której nie można odpuścić.

Obejrzyjcie ten film.

Czy identyfikujecie się z postawą Michała?

Czy postawa sądów pokazana w filmie jest Waszym zdaniem sprawiedliwa?

Dlaczego tak myślicie?

Co sądzicie o tym filmie?

Zapiszcie swoje przemyślenia na ten temat w swoich zeszytach. Nie zapomnijcie wysłać nam informacji na Teamsie.

Opracowali
Krzysztof Oleksiak i Paweł Kupczyk


03-11-2020

ZAJĘCIA ARTYSTYCZNE NR 2 „JESIENNE CZARY-MARY”

Chyba większość z Nas uwielbia jesień za tą magię kolorów na drzewach…  To właśnie one są inspiracją do dzisiejszej zabawy.

Do zabawy potrzebujemy:

  • Ręcznik papierowy
  • Kolorowe mazaki
  • Naczynie z wodą

Ręcznik papierowy zapełniamy kolorami w dowolny sposób. Na drugim kawałku ręcznika malujemy drzewo z gałęziami ale bez liści. Kładziemy jeden papier na drugi w taki sposób aby drzewo było na wierzchu. Całość wkładamy do naczynia z wodą i obserwujemy co się wydarzy…

Prawda, że magia?

Zapraszamy na filmik, na którym krok po kroku zobaczycie jak wykonać ten eksperyment i jak cudne efekty z niego otrzymujemy:

 

Jolanta Rus, Sławomir Jabczyk, Maria Bzdyl


02-11-2020

Zajęcia plastyczne nr 2

Kwiaty bibułowe oraz z innych materiałów.

Przygotuj:

bibułę, krepinę, drucik, gazetę, włóczkę, koraliki, guziczki i wszystkie niezbędne skarby domowe, taśmę klejącą najlepiej dwustronną, nici, klej.

Sposób wykonania:

Wybierz wzór kwiatów które chcesz wykonać, przygotuj niezbędne materiały, wytnij odpowiedniej szerokości paski bibuły, uformuj, przygotuj środeczek i drucik i powoli nakręcaj płatki na drucik. Gdy podejmiesz decyzję że, kwiatek jest gotowy, podklej cały kwiat, zakończ pracę. Przygotuj pasek bibuły oraz liście i okręć cały pręt dodając listki na końcu. I gotowe!

Zapraszamy do wspólnych zajęć w poniedziałki o 18.00

Pozdrawiamy życząc zdrowia!

 Panie Katarzyna i Dorota


ZAJĘCIA TEARALNE NR 2

Dzień dobry!

„Romeo i Julia” – dramat angielskiego pisarza Williama Szekspira napisany we wczesnym stadium jego kariery przedstawia historię tragicznej miłości dwojga młodych ludzi, którzy stali się wzorcami romantycznych kochanków. Historia toczy się w Weronie i Mantui.

Źródeł utworu należy doszukiwać się we włoskiej opowieści romantycznej Mattea Bandella (Le tre parti de le Novelle del Bandello, 1554), przetłumaczonej wierszem na angielski w The Tragicall Historye of Romeus and Juliet (1562) przez Arthura Brooke’a oraz prozą w Palace of Pleasure (1582) przez Williama Paintera. Szekspir zapożyczał z obu tych pozycji dodając przy tym postaci własnego pomysłu, takie jak Merkucjo czy Parys, celem wzbogacenia fabuły. Uważa się, że dramat powstawał w latach 1591–1595, zaś po raz pierwszy został opublikowany w 1597 roku w formacie quarto.

Istnieją liczne interpretacje tej sztuki. Podczas restauracji Stuartów została wznowiona w zmodyfikowanej wersji przez Williama Davenanta. W XVIII wieku David Garrick usunął z niej sceny, które uważał za nieprzyzwoite, natomiast Jiří Antonín Benda, czeski kompozytor, stworzył wersję operową w której pominął część fabuły i dodał szczęśliwe zakończenie. Inscenizacje XIX-wieczne przywróciły oryginalny tekst i skupiły się na lepszym oddawaniu realizmu. W XX wieku na utworze Szekspira oparto m.in. musical West Side Story, musical Romeo i Julia Janusza Józefowicza oraz film pod tym samym tytułem wyprodukowany w 1996 roku.

A teraz zadanie dla Was: obejrzyjcie  spektakl „Romeo i Julia” w reżyserii Jarosława Brzęczka. Czy znacie inne adaptacje tego dramatu? Odpowiedź wpiszcie do zeszytu pracy zdalnej.

Źródło:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Romeo_i_Julia

Pozdrawiam serdecznie,
Magdalena Czechowicz


30-10-2020

Qlturka 1

Moi drodzy, sytuacja zmusiła nas do przeniesienia się w wirtualny świat i pracę zdalną. Na początku tej drogi zapraszam Was do świata muzyki i nietypowych instrumentów. Mam nadzieję, że kiedyś będzie nam dane zobaczyć je na żywo!

Krótki przegląd nietypowych instrumentów muzycznych

Ciężko jest pokazać wszystkie dziwne, nietypowe i niedawno wymyślone instrumenty, ale krótki przegląd tych muzycznych wynalazków zaprezentuje Wam namiastkę pomysłowości muzyków i ich realizatorów.

Człowiek, jako istota muzyczna wydaje się absolutnie wyjątkowy. Od zarania dziejów niemal wszędzie poszukiwał harmonii w pozornie przypadkowych dźwiękach. Chcąc uporządkować znaleziska natury tworzył instrumenty i muzyczne artefakty równie imponujące, co dalekie od standardów. Przyjrzyjmy się tylko kilku z nich.

Aeolus (The Eden Project)

Aeolus nie bez powodu wziął swoją nazwę od władcy wiatrów w mitologii greckiej, Eola. Jest to nie tyle instrument muzyczny w dosłownym ujęciu, co instalacja słusznych rozmiarów, imponująca misterną budową i kształtem. Aeolus nie tylko wyglądem ma prawo kojarzyć się z futurystyczną bramą do innego wymiaru – wiatr, który wygrywa na nim swoje arie, faktycznie zdaje się przenosić słuchacza na tajemnicze przedmieścia tego, co zwykliśmy nazywać muzyką popularną.

 

Chcecie posłuchać wiatru?

Instrumenty drukowane 3D

Wydrukowanie w technologii 3D odzieży, elementów wyposażenia mieszkania, czy nawet auta to jedno, ale sytuacja wydaje się karkołomna, gdy chodzi o instrumenty muzyczne. Instrumenty, prócz określonych cech fizycznych muszą brzmieć. Okazuje się jednak, że wyprodukowane w trójwymiarze przez drukarkę skrzypce czy gitara dają ciekawe efekty. Choć odbiegające pod względem muzycznym od pierwowzoru, instrumenty 3D, dają spore możliwości dla eksperymentów i performance’u.

 

Yaybahar

Żywa “Odyseja kosmiczna” wśród instrumentów muzycznych. Wyglądem przypomina prymitywny, wczesnocywilizacyjny instrument plemienny, choć to ujęcie optymistyczne – wielu z nas ma prawo kojarzyć się z nieskończonym stelażem dla tipi. Jednak możliwości brzmieniowe Yaybahar sprawiają, że instrument, który zbudował turecki muzyk Gorkem Sen, może zachwycić niejednego fana oryginalnych dźwięków. Yaybahar to być może pierwszy semi-modular nie zasilany prądem.

Posłuchajcie tego

 

Wheelharp

Harfa kołowa to fenomen wśród instrumentów. Zaprojektowana przez nikogo innego jak Leonarda da Vinci, została zbudowana wg projektu Mistrza dopiero współcześnie. Sentymentalna i inspirująca. Aż się prosi, by obecni muzycy zechcieli włączyć ją do swoich utworów muzycznych. Brzmi o wiele subtelniej niż może na to wskazywać przemysłowo kojarzący się wygląd. Posłuchajcie tego niezwykłego instrumentu.

 

Otomatone

Instrument pomyślany zgodnie z zasadą, że grać można na wszystkim. Idealne narzędzie dla oryginalnych muzyków oraz tych, którym nie przeszkadza zabawkarski wygląd Otomatone’u. Wbrew wszelkim pozorom nadaje się do grania na dwa, trzy lub więcej głosów.

Otamatone z wyglądu przypomina powiększoną nutkę, z uroczo uśmiechniętą buźką. Gra na niej tylko z pozoru jest banalnie prosta, jednak wydobycie z niej dźwięków innych, niż ryczenie jak u zwariowanej kozy jest sporym wyzwaniem. Cała sztuka polega na tym, aby tak dotykać palcami specjalny panel na Otamatone oraz w taki sposób ściskać mordkę sympatycznej “nutki”, aby wydobyć ciekawe dźwięki, których naprawdę jest tu wiele. Możemy ustawić trzy różne tonacje, a każda z nich ma kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt dźwięków.

Posłuchajcie tego:

 

 

Waterphone

Wyglądający jak materiał ćwiczebny młodego spawacza, waterphone to konstrukcja przypominająca różnej długości metalowe pręty połączone z połówką hang drum, pełniącą rolę rezonatora. Grać można smyczkiem, pałeczką, ale nie ma przeciwskazań, aby zrobić to jeszcze inaczej. Brzmienie waterphone’a jest mocno hitchcockowe, niepokojące i zimne, przywodzące na myśl muzykę z filmów grozy lat 50. i 60. ubiegłego wieku. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale może Wam się spodoba…

Zobaczcie, jak to brzmi:

 

Zadanie

Zobaczyliście wiele dziwnych i niespotykanych instrumentów, zapewne niektóre z nich bardzo Was zaskoczyły. Mam dla Was zadanie: zaprojektujcie swój autorski instrument, możecie go narysować lub opisać jego wygląd. Pracę wykonajcie w swoich zeszytach pracy zdalnej. Chętnie obejrzę Wasze pomysły, jak tylko się zobaczymy 🙂

Małgorzata Ziernik


27-10-2020

Koło dyskusyjno-filmowe 1.

Najbliższe premiery filmowe do końca 2020 roku
(najbardziej wyczekiwane – ranking)

Ruszamy z kolejnymi zajęciami zdalnymi Koła dyskusyjno-filmowego. Postaramy się wraz z panem Pawłem zainteresować Was ciekawostkami z życia kina, filmu. Mamy nadzieję, że uda nam się wyciągnąć rzeczy, o których będzie możliwość podyskutować, wyrazić opinie, czy przedstawić Wasze zdanie. Potraktujcie zamieszczane informacje jako punkt wyjściowy do merytorycznych wypowiedzi – każdy może przedstawić swój punkt widzenia – na to liczymy.

Jako że w najbliższym czasie nie będzie możliwości uczestniczenia „na żywo” w premierach filmowych w kinach przedstawiamy Wam 10 propozycji na najbardziej wyczekiwane premiery filmowe do końca roku.

Ranking został zaczerpnięty z portalu filmweb. Ranking najbardziej oczekiwanych produkcji oparty jest na liczbie osób, które chcą zobaczyć dane tytuły. Ranking aktualizowany jest raz na dobę w godzinach nocnych, a przedstawiony poniżej pochodzi z dnia 25.10.2020.

1.  Wonder Woman 1984
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 2 godz. 31 min.
16 920- chce zobaczyć

Wonder Woman przenosi się w czasie do lat 80. XX wieku. W swojej następnej wielkoekranowej przygodzie stawia czoło dwojgu zupełnie nowym przeciwnikom: Maxowi Lordowi i The Cheetah.

Reżyseria: Patty Jenkins
Scenariusz: Geoff Johns / Dave Callaham /
Gatunek: Akcja / Sci-Fi
Produkcja: Hiszpania / Kanada / Meksyk / USA / Wielka Brytania / Korea Południowa
Premiera: 25 grudnia 2020 (Polska)

 

2.  Free Guy
Rok produkcji: 2020
10 291- chce zobaczyć

Guy to przeciętny urzędnik bankowy, który zupełnie przez przypadek odkrywa, że jest drugoplanowym graczem w otwartej grze wideo. W rzeczywistości pozbawionej ograniczeń postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, ocalić swój świat i zostać bohaterem według własnego scenariusza!

Reżyseria: Shawn Levy
Scenariusz: Matt Lieberman / Zak Penn
Gatunek: Komedia / Sci-Fi
Produkcja: USA
Premiera: 11 grudnia 2020 (Polska)

 

3.  Śmierć na Nilu (Death on the Nile)
Rok produkcji: 2020
Czas trwania:
7 573- chce zobaczyć

W czasie wakacji spędzanych nad Nilem Hercules Poirot będzie musiał rozwiązać sprawę morderstwa młodej milionerki.

Reżyseria: Kenneth Branagh
Scenariusz: Michael Green
Gatunek:Kryminał
Produkcja: USA
Premiera: 18 grudnia 2020 (Polska)

 

4.  Co w duszy gra (Soul)
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 1 godz. 30 min.
6 463- chce zobaczyć

Joe Gardner prowadzi zespół muzyczny w gimnazjum. Jego prawdziwą pasją jest jednak jazz. Joe przeżywa kryzys – zaczyna zadawać sobie pytania: “Po co tu jestem? Jaki jest cel mojego życia?”.

Reżyseria: Pete Docter
Scenariusz: Pete Docter / Mike Jones / Kemp Powers
Gatunek: Animacja / Komedia / Przygodowy
Produkcja: USA
Premiera: 25 grudnia 2020 (Polska)

 

5.  Amonit (Ammonite)
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 2 godz.
2 904- chce zobaczyć

Zbieraczka skamielin Mary i kobieta wysłana na rekonwalescencję nad morze rozwijają namiętną znajomość, która zmieni ich życie na zawsze.

Reżyseria: Francis Lee
Scenariusz: Francis Lee
Gatunek: Melodramat
Produkcja: Wielka Brytania
Premiera: 25 grudnia 2020 (Polska)

 

6.  Obraz pożądania (The Burnt Orange Heresy)
Rok produkcji: 2019
Czas trwania: 1 godz. 39 min.
2 585- chce zobaczyć

Podczas obiadu Cassidy składa Jamesowi propozycję nie do odrzucenia. Chce, by ukradł dla niego wyjątkowy obraz, którego obsesyjnie pragnie, obiecując mu w zamian sławę i karierę. James przyjmuje zlecenie, nie wiedząc, że wpada w niebezpieczną pułapkę chciwości, ambicji i kłamstw, pociągając za sobą niczego nieświadomą Berenice. Oboje odkryją prawdę, której nigdy nie chcieliby znać.

Reżyseria: Giuseppe Capotondi
Scenariusz: Scott B. Smith
Gatunek: Thriller
Produkcja: USA
Premiera: 30 października 2020 (Polska)

 

7.  Na rauszu (Druk)
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 1 godz. 55 min
2 440 – chce zobaczyć

“Na rauszu” opowiada historię grupy przyjaciół, nauczycieli szkoły średniej, zainspirowanych teorią, że skromna dawka alkoholu pozwala otworzyć się na świat i lepiej w nim funkcjonować.

Nie przewidują jednak skutków, jakie pociągnie za sobą długotrwałe utrzymywanie stałego poziomu promili we krwi – przez cały dzień, również w pracy…

Reżyseria: Thomas Vinterberg
Scenariusz: Tobias Lindholm / Thomas Vinterberg
Gatunek: Dramat / Komedia
Produkcja: Dania
Premiera: 27 listopada 2020 (Polska)

 

8.  Najmro. Kocha, kradnie, szanuje
Rok produkcji: 2020
Czas trwania:
2 270 – chce zobaczyć

Najmro wraz ze swoją ferajną obrabia Pewexy, żeby żyć kolorowo w czasach, w których wszystko jest szare lub zakazane. Wolność i dobrą zabawę kocha ponad wszystko. Niespodziewanie na jego drodze pojawia się kobieta i szansa na zupełnie nowe życie. Czy zmiana będzie jednak warta poświęceń?

Reżyseria: Mateusz Rakowicz
Scenariusz: Łukasz M. Maciejewski / Mateusz Rakowicz
Gatunek: Komedia / Akcja
Produkcja: Polska
Premiera: 15 stycznia 2021 (Polska)

 

9.  Listy do M. 4
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 1 godz. 57 min.
1 968 – chce zobaczyć

Cicha noc, na całej połaci śnieg, a spokój i radość w sercach wszystkich? Nie tym razem! W życiu bohaterów “Listów do M.” nadchodzi świąteczna zawierucha Mel (Tomasz Karolak) będzie musiał dostosować się do nowych standardów pracy…

Reżyseria: Patrick Yoka
Scenariusz: Marcin Baczyński / Mariusz Kuczewski
Gatunek: Komedia rom.
Produkcja: Polska
Premiera: 4 listopada 2020 (Polska)

 

10. Palm Springs
Rok produkcji: 2020
Czas trwania: 1 godz. 30 min.
1 595 – chce zobaczyć

Beztroski Nyles (Andy Samberg) i zadeklarowana singielka Sarah (Cristin Milioti) poznają się na weselu w Palm Springs. Sztywna impreza niespodziewanie odsłania swój wybuchowy potencjał, kiedy okazuje się, że oboje zostali uwięzieni w pętli czasowej i w kółko przeżywają ten sam dzień…

Reżyseria: Max Barbakow
Scenariusz: Andy Siara
Gatunek: Komedia
Produkcja: USA
Premiera: 1 stycznia 2021 (Polska)

 

Czy zgadzacie się z powyższymi propozycjami?
Może jest film, na który czekacie, a nie ma go w tym zestawieniu– napiszcie.
Odpowiedzcie u siebie w założonych zeszytach i prześlijcie nam odpowiedź na maila.

Źródło: https://www.filmweb.pl

Materiały przygotowali: Paweł Kupczyk i Krzysztof Oleksiak.


26-10-2020

Zajęcia plastyczne nr 1

Moi drodzy, zaczynamy zajęcia plastyczne. Tym razem co poniedziałek od godziny 18.00-19.00 na które z Panią Kasią serdecznie zapraszamy,

W tym tygodniu proponujemy Wam kolorowanki na wesoło.  Przygotujcie na jutro flamastry lub kredki i kartki papieru. Przygotujcie także pomysły, co chcielibyście  robić na zajęciach. My z panią Kasią mamy, jak zawsze, wór pomysłów. ale zawsze jesteśmy otwarte na nowe propozycje.

                              Zapraszamy P. Katarzyna Szymczak P. Dorota Brożek


Zajęcia szachowe 1

Witamy serdecznie ponownie!

Dopóki zajęcia nie będą odbywały się stacjonarnie, będziemy wysyłać Wam zadania szachowe, które będą się ukazywać na stronie internetowej NOSW zdalnie. Przesyłamy zadania do rozwiązania dla bardziej zaawansowanych wraz z rozwiązaniami z książki Ireneusza Gawle i Jerzego Morasia pt. “Damy Mata”. Zadania te polegają na daniu mata w dwóch ruchach z wykorzystaniem ciężkich figur. Dla zupełnie początkujących, bo też takich mamy, będziemy systematycznie przekazywać podstawowe informacje wiedzy szachowej. Pierwsza lekcja szachownica i notacja szachowa z książki Anatolij Karpow Anatolij Szingiriej. Rozwiązania prosimy zapisać w zeszycie.

Życzymy dużo zdrowia i mamy nadzieję, że szybko zobaczymy się ponownie 🙂

Pozdrawiamy Adam Świder i Paweł Rogacz


Zajęcia artystyczne nr 1 „Lampiony ze słoików”

Słoiki ostatnimi czasy są bardzo popularnym materiałem do prac kreatywnych. Powstaje z nich ogrom pięknych i wyjątkowych rzeczy codziennego użytku prostych do wykonania z materiałów, które z pewnością każdy z nas ma w domu.

Uroczy lampionik, do którego wykonania potrzebować będziesz jedynie słoika (jakiegokolwiek), farby (kolor dowolny) i naklejek w kształcie np. gwiazdek, kropeczek (kształt dowolny) i świeczki. Naklejki umieszczamy na słoiku (kompozycja dowolna), i malujemy go farbą, a następnie odklejamy dekoracje- zrób to póki farba jest mokra bo gdy zaschnie może się odrywać płatami. Zostawiamy lampion do wysuszenia, wkładamy świeczkę  i gotowe!!! W związku ze zbliżającym się Dniem Wszystkich Świętych lampion może posłużyć jako ozdoba na grób dla najbliższych. REFLEKSYJNEGO CZASU I POWODZONKA!!!

 

Opracowanie:  Jolanta Rus


ZAJĘCIA TEARALNE NR 1

Drodzy Wychowankowie!

Dzieci z Bullerbyn” (szw. Alla vi barn i Bullerbyn) to  książka dla dzieci napisana przez szwedzką pisarkę Astrid Lindgren w 1947 roku. Następne książki z tej serii to „Więcej o dzieciach z Bullerbyn” (szw. Mer om oss barn i Bullerbyn, 1949) i „Wesoło jest w Bullerbyn” (szw. Bara roligt i Bullerbyn, 1952). Polskie wydanie w przekładzie Ireny Szuch-Wyszomirskiej (pierwsze w 1957) zawiera wszystkie te trzy tytuły w jednym tomie.

W książce dziewczynka o imieniu Lisa opowiada o przygodach swoich i innych dzieci z osady (liczącej trzy zagrody) Bullerbyn w ciągu trzech kolejnych lat.

Pierwowzorem Bullerbyn jest osada Sevedstorp, gdzie rodzice przyszłej pisarki przeprowadzili się krótko po jej narodzinach i gdzie spędziła dzieciństwo. Jeszcze dziś można tam oglądać trzy położone obok siebie domy (zagrody), gdzie rozgrywała się akcja powieści. Osada Sevedstorp znajduje się niedaleko miasteczka Vimmerby, w którym urodziła się Astrid Lindgren w roku 1907. Ponieważ narratorką powieści jest Lisa Erikson, więc można uznać, że jej pierwowzorem była sama autorka, która też nosiła rodowe nazwisko Ericsson. Co ciekawe, ojca Lisy, stolarza (którego pierwowzorem był ojciec pisarki Samuel August Ericsson) można uznać za dorosłego „Emila”, bohatera powieści Emil ze Smalandii, również wzorowanego na jej ojcu. Natomiast postać Lassego, zainspirował brat pisarki Gunnar Ericsson, późniejszy artysta, satyryk i polityk.

ZADANIE (po wykonaniu proszę wpisać do zeszytu pracy zdalnej):

Obejrzyjcie przedstawienie „Dzieci z Bullerbyn” w reżyserii Jerzego Jana Połońskiego  i odpowiedzcie na pytanie, czy książka ta jest lekturą szkolną? Którą postać chcielibyście zagrać i dlaczego?

Źródło:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzieci_z_Bullerbyn

Pozdrawiam serdecznie,
Magdalena Czechowicz

Zmień rozmiar czcionki
Contrast